พลังไอม่วงจากตัวหลี่จ้านหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเหราซย่าเหอไม่ขาดสาย แผลที่ถูกทำร้ายอย่างลับๆ ถูกพลังไอม่วงเปลี่ยนเป็นเวทมนตร์รักษาจนหายดี
เหราซย่าเหอตะกละตะกลามรับพลังของเขา โดยไม่รู้ว่าหน้าของหลี่จ้านแดงระเรื่อไปหมด
ไม่รู้ว่านานเท่าใด เหราซย่าเหอรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นแล้ว กำลังจะผละออกจากเขา
หลี่จ้านขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร ใช้แล้วทิ้งอย่างนั้นหรือ?"
เหราซย่าเหอเถียง "ท่านดูผิดไปแล้ว ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น!"
"เช่นนั้นก็ให้ข้าเก็บดอกเบี้ยคืนบ้าง!"
พูดจบ หลี่จ้านก็พลิกกลับเป็นฝ่ายรุก จูบเรียวปากนางอย่างแรง ราวกับจะเอาเรื่องนาง
เขายิ่งจูบนี้ลึกซึ้งขึ้น เหราซย่าเหออยากจะผลักออก แต่หลี่จ้านไม่เปิดโอกาสให้นาง รีบหลบไป
ไม่รู้ว่านานเท่าใด เห็นเหราซย่าเหอเหนื่อยหอบ หลี่จ้านจึงรีบปล่อยนาง ไอเบาๆ แล้วรีบพูดขึ้น
"คุณหนูรองสกุลเหรา ขออภัย"
ร่างที่เดิมได้รับบาดเจ็บของเหราซย่าเหอตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว นางจ้องหลี่จ้านเขม็ง พ่นลมหายใจเย็นชา
"เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจทำ แล้วมารับผิดตอนนี้ ดูเหมือนข้าจงใจโอ้อวดกับท่าน หลี่จ้าน ท่านเกินไปแล้ว!"
หลี่จ้านมองนางอย่างระมัดระวัง เห็นนางดูไม่โกรธมากนัก จึงพูดอย่างใจเย็น
"เมื่อครู่การทำพิธีของเจ้าถูกใครทำลายหรือไม่ ใบหน้าเจ้าถึงได้ดูแย่เช่นนี้ โชคดีที่ข้ามาทัน มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร"
เหราซย่าเหอเห็นใบหน้าเขาซีดเล็กน้อย ยังคอยช่วยนางอยู่ไม่ห่าง จึงไม่คิดติดใจเรื่องนี้ นางเอ่ยเสียงนุ่มนวล