หลี่จ้านจิตใจเลื่อนลอย ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที
อุณหภูมิที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวของหญิงสาว มิใช่ความอบอุ่นที่ควรมีบนร่างที่ถูกวางทิ้งไว้ทั้งคืน
หลี่จ้านก้มลง จึงได้พบว่าที่ท้ายทอยของหญิงสาว มีเข็มเงินเล่มหนึ่งปักอยู่ที่จุดฝังเข็ม เหราซย่าเหอไร้ซึ่งลมหายใจโดยสิ้นเชิง
หมอที่เซี่ยซูหยงจับตัวมา เดินอย่างไม่เต็มใจเข้ามาใกล้หลี่จ้าน หยิบเข็มเงินจากกล่องยาแทงเข้าที่ลำคอของเหราซย่าเหอ ทว่า เมื่อดึงเข็มเงินออกมา กลับไม่พบรอยดำ
นางมิได้ถูกวางยาพิษ...
หลี่จ้านก้มลง แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร ค่อย ๆ เปิดเส้นผมหลังใบหูของนาง เห็นเพียงข้อมือนางมีแมลงสีดำตัวหนึ่งโผล่ให้เห็นรำไร
หลี่จ้านหรี่ตาลง นี่มันหนอนพิษ!
เหราชู่มู่กล้าดีอย่างไรถึงได้วางหนอนพิษให้ซย่าเหอ
หลี่จ้านกำลังคาดเดาสาเหตุการตายของเหราซย่าเหอ ทว่ากลับมีเสียงของหญิงสาวดังขึ้นในห้วงคิด
“เชิญท่านรอฟังข่าวดีเถิด วิญญาณแดงขาวคู่แค้น ผู้วางแผนต้องปรากฏตัวแน่นอน”
หลี่จ้านนิ่งงันอยู่กับที่ นี่คือเสียงของซย่าเหอ ทว่า เขาไม่กล้ายืนยัน
หากเหราซย่าเหอเป็นคนวางแผน นางไม่มีทางทิ้งเบาะแสไว้เพียงเท่านี้อย่างแน่นอน
...
ไม่ไกลนัก คานหามของวังบูรพายังมิได้เคลื่อนไปไหน
หนึ่งคือชาวบ้านล้อมรอบสถานที่แห่งนี้แน่นขนัด สองคือเหราหยันหรานอยากชมความสนุก
เหราหยันหรานย่อมทะนงตน ตั้งแต่ช่วงชิงความดีความชอบของเหราซย่าเหอมาได้
นางค่อย ๆ ช่วงชิงวาสนาของซย่าเหอ ทีละเล็กทีละน้อย บัดนี้ เหราซย่าเหอก็ยังตายอยู่ในมือของนางอีก
ปลายนิ้วของไท่จื่อหลี่อวิ๋นเจากำแน่นเล็กน้อย บนใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม ยังคงรักษาสีหน้านุ่มนวลเวทนาไว้ ทว่ากลับมีเงามืดมิดวาบผ่านในห้วงดวงตา