เหราหยันหรานรู้จักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย นางทำได้เพียงลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด
อวี้จูเอ๋อร์ได้รับความโปรดปรานจากไท่จื่อแล้วอย่างไร หากนางใช้ความรู้สึกผิดของไท่จื่อทำให้ตำแหน่งพระชายารัชทายาทมั่นคงยิ่งขึ้นได้ ก็นับว่าไม่เสียเปล่า
ความชอบของบุรุษเป็นเพียงหมอกควันเมฆลอยในอดีต นางคว้าความรักไม่ได้ แต่คว้าอำนาจมาได้ ก็ไม่ต่างกัน
“ฝ่าบาท ขอเพียงในใจองค์รัชทายาทมีหม่อมฉัน ต่อให้มีคนใหม่อยู่เคียงข้างก็ไม่เป็นไร หม่อมฉันเป็นพระชายารัชทายาท ย่อมต้องมีความใจกว้างพอจะยอมรับผู้อื่น”
เหราหยันหรานโขกศีรษะคำนับเสิ่นอันฮ่องเต้ ท่าทางนอบน้อม น้ำเสียงอ่อนโยน
สีหน้าของนางสงบนิ่งยิ่ง แต่กลับทำให้เมิ่งซื่อกังวลอยู่บ้าง นี่ไม่ใช่นิสัยของหยันหราน!
เสิ่นอันฮ่องเต้โล่งพระทัย เหราหยันหรานเคยมีความชอบในการช่วยองค์ฮ่องเต้ หากไท่จื่อทรยศนางเช่นนี้ หน้าตาราชวงศ์จะอยู่ที่ใด?
เดิมทีพระองค์ยังกังวลว่าเหราหยันหรานจะก่อเรื่องวุ่นวาย ไม่คิดว่าเด็กสาวผู้นี้รู้จักพอดี
โชคดีที่เหราหยันหรานรู้จักกาลเทศะ ไม่ทำให้เหตุการณ์น่าเกลียดเกินไป นับว่าเป็นคนฉลาด
“เอาเถิด งานแต่งของเจ้ากับไท่จื่อ กำหนดไว้อีกสิบวันข้างหน้าในวันจวงเจียง อาจารย์ใหญ่คำนวณแล้วว่าเป็นวันดี ข้าจะพระราชทานสินเดิมให้เจ้าอีกสิบหามอย่างงามสง่า ให้เจ้าได้เข้าสู่วังบูรพาอย่างมีหน้ามีตา”
เหราหยันหรานรับพระราชทานจากฮ่องเต้อย่างสง่างาม ถวายความเคารพต่อฮ่องเต้หนึ่งครั้ง
“หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท”