จวนจิงอันอ๋อง จริงใจไร้กังวลแท้ แต่อ๋องจิ่นดั่งงูพิษ ต้องระวังตัวให้มากไว้ก่อน
ฮ่องเต้ประทับอยู่ตำแหน่งประมุข ไท่เฮียข้างกายคอยรินสุราให้ ขณะที่เสิ่นอันฮ่องเต้กลับทรงยกจอกสุราถวายแก่อ๋องจิ่นต่อหน้าธารกำนัล!
“อ๋องจิ่น เจ้าคงไม่รู้ว่า หากมิใช่เจ้าที่คอยรักษาด่านแดนตะวันตกอยู่ตลอดหลายปี ต้าหยงคงไม่สงบสุขเช่นนี้ ครานี้เจ้ากลับสู่เมืองหลวง เราดีใจยิ่งนัก เจ้าต้องพักอยู่เมืองหลวงนานๆ หน่อยจึงจะถูก!”
อ๋องจิ่นรินสุราเข้าปากจนหมด กลับส่งเสียงทุ้มต่ำตรัสกับเสิ่นอันฮ่องเต้
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีอาการบาดแผลเก่ากำเริบ คงยังไม่สามารถกลับไปรักษาด่านตะวันตกได้ในตอนนี้ ขอฝ่าบาทโปรดอภัยด้วย เมื่อกระหม่อมจัดการเรื่องครอบครัวให้เรียบร้อย มีทายาทสืบสกุลแล้ว จะรีบกลับแดนตะวันตกไป ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา!”
ว่าแล้ว อ๋องจิ่นก็ถอดเสื้อผ้าออก โชว์บาดแผลที่กลางอกให้ทุกคนเห็น ซึ่งอยู่ใกล้หัวใจมาก
ฮ่องเต้ทรงรู้สึกเวทนาขึ้นมาจริงๆ เมื่อเห็นอ๋องจิ่นเอ่ยปากเช่นนี้ ในที่สุดก็ทรงผ่อนปรน
“หลายปีมานี้เจ้าต้องรักษาชายแดน ลำบากนัก เอาเถอะ คำขอของเจ้าเราอนุญาต หากเจ้ายังต้องการของตอบแทนอื่นใด เราจะให้พรแก่เจ้าเอง”
อ๋องจิ่นยิ้มน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่เหราซย่าเหอ ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างเย็นชาแล้วหันกลับ
เหราซย่าเหอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ราวกับถูกปีศาจจ้องมองอยู่ นางอึดอัดเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป
หลี่จ้านกระซิบเบาๆ “อย่ากลัวไป เขาทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก!”
“กระหม่อมยังคิดไม่ออกในตอนนี้ ขอฝ่าบาทโปรดให้กระหม่อมกลับไปคิดทบทวนก่อน”