เหราซย่าเหอใช้เวทมนตร์ไปไม่น้อย สุดท้ายก็ฟื้นฟูใบหน้าของชิวเหนียงกลับมาได้ แม้จะยังมีที่บกพร่องอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าตอนที่ถูกไฟคลอก จนดูราวกับปีศาจร้ายเป็นอย่างมาก
"เจ้าดูสิ พอใจหรือไม่?"
ชิวเหนียงหยิบกระจกสำริดขึ้นมา มองดูรูปลักษณ์ของหญิงสาวในกระจก น้ำตาหนึ่งหยดก็ไหลรินออกมา นี่คือรูปลักษณ์ของนางก่อนที่ใบหน้าจะเสียโฉมจริง ๆ
"ขอบคุณคุณหนูเหรา"
เหราซย่าเหอมองนางด้วยความประหลาดใจ "เจ้าจำข้าได้หรือ?"
ชิวเหนียงพยักหน้า "เคยได้ยินชื่อเสียงของคุณหนู ที่โรงงิ้วชุนอิง เวลาว่างมักมีคนพูดถึงวิชาพยากรณ์ของคุณหนูว่าล้ำเลิศ ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมายให้คลายเบื่อ ตอนนั้นข้าคิดเพียงว่าคุณหนูเก่งกาจ แต่ไม่รู้เลยว่าแท้จริงคุณหนูก็มีรูปลักษณ์งดงามถึงเพียงนี้"
เหราซย่าเหอถอนหายใจ ไม่ได้ปิดบังชิวเหนียง
"รูปลักษณ์ไม่ใช่เรื่องสำคัญ หัวใจของคนต่างหากที่ล้ำค่า"
ชิวเหนียงน้ำตาไหลพราก นางรู้ว่าตนเองหมดอายุขัยแล้ว แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่อาจยอมรับชะตากรรมได้
"คุณหนูเหรา ต่อให้จะตาย ข้าก็อยากตายอย่างเข้าใจ ที่ผ่านมาข้าปฏิบัติตนเรียบร้อย ไม่เคยก่อเรื่องเดือดร้อน เงินที่หามาได้ก็ออมไว้อย่างประหยัด เหตุใดยังมีคนคิดจะฆ่าข้าเล่า?"
เหราซย่าเหอเม้มริมฝีปาก ถอนหายใจพลางกล่าว "จำคนที่มาเที่ยวที่จวนชุนอิงสองวันมานี้ได้หรือไม่? ท่านแขกคนนั้นคือบิดาของพระชายารัชทายาทในปัจจุบัน มีคนไม่ต้องการให้เจ้าอยู่สุขสบายก็เท่านั้น"
ชิวเหนียงไม่ได้โง่ รีบฉุกคิดได้ว่าเรื่องราวไม่ชอบมาพากล นางเงยหน้ามองเหราซย่าเหอ พูดอย่างระแวดระวัง