เหราหยันหรานถูกต้อนจนมุม ใจคอหงุดหงิดยิ่งนัก
เพียงแต่ นางเห็นผู้คนรอบข้างคลายความมุ่งร้ายต่อเหราซย่าเหอลง สุดท้ายก็ไม่ได้ก่อเรื่อง
นางคือว่าที่พระชายาผู้อ่อนโยนสง่างาม หากช่วงนี้หาเรื่องเหราซย่าเหอ ในสายตาผู้อื่นก็คือไร้มารยาท หากเข้าหูฝ่าบาท ชื่อเสียงที่สั่งสมมาอย่างยากลำบากคงพังทลาย
"เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ เป็นความไม่รอบคอบของพี่หญิง น้องหญิงอย่าได้ถือโทษข้าเลย ข้าขอดื่มเป็นทัณฑ์บนเอง"
กล่าวจบ เหราหยันหรานก็รินสุราขึ้นจอกหนึ่งแล้วดื่มหมดในรวดเดียว
เหราซย่าเหอถูกนางยัดเยียดสถานการณ์ ครานี้จึงปล่อยไปตามน้ำ ไม่ติดใจเรื่องนั้น คนอื่นเห็นเพียงพี่น้องกันงอนกันเล็กน้อย จึงไม่ได้กล่าวอะไร
แน่นอน หลังจากความมุ่งร้ายสลายไป กลับมีสตรีสูงศักดิ์ไม่น้อยแอบเข้าใกล้เหราซย่าเหอ หวังสืบถามความชอบของหลี่จ้านจากปากนาง เพื่อเอาใจให้ถูกทาง
เหราซย่าเหอกระพริบตาปริบ ๆ พลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ท่านซื่อจื่อปฏิบัติต่อข้าดี แต่ความชอบของเขา ข้าเองก็ไม่ทราบ สู้ถามองครักษ์ข้างกายเขาดีกว่า เขาคงรู้"
ทุกคนพอได้ยินชื่อชิงเฟิง ก็พูดไม่ออกราวกับอยากกลอกตาใส่
ก่อนหน้านี้หญิงสาวที่คิดใกล้ชิดหลี่จ้าน หรือไม่ก็ยัดเยียดตัวเองให้ ล้วนถูกชิงเฟิงตรวจพบก่อน ถึงไม่ถูกมัดห้าที่โยนกลับจวน ก็ถูกโยนลงคูเมือง หรือมิฉะนั้นก็เชิญไปศาลต้าหลี่สักรอบ
กล่าวโดยสรุป ตราบใดคือดรุณีหมายปองหลี่จ้าน ล้วนถูกชิงเฟิงขวางไว้จนสิ้น
หญิงสาวผู้คิดใกล้ชิดหลี่จ้านนั้นดุจน้ำหลากอสูรร้าย ต่อให้มีชิงเฟิงเทพเฝ้าประตูหน้าดำ ก็ไม่ลดทอนความเร่าร้อนของพวกนางแม้แต่น้อย