แม่นมซุยหายใจหอบใหญ่ รอจนลมหายใจสงบลง จึงค่อยเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด
“คุณหนูรองฝากคนไปเชิญหมอหลวงโจว มุ่งหน้าไปเรือนของท่านอาม่าแล้ว บ่าวห้ามปรามสารพัดก็ไร้ผล คาดว่าตอนนี้หมอหลวงโจวคงได้พบท่านหญิงผู้เฒ่าแล้ว”
เมิ่งซื่อใจสั่นระรัว คาดไม่ถึงเลยว่าเหราซย่าเหอจะวกกลับมาโจมตี นางแพศยาผู้นี้จงใจชัด ๆ!
“ยังไม่รีบไปโถงโส่วอันอีกหรือ!”
ว่าแล้ว เมิ่งซื่อก็เปลี่ยนชุด เตรียมจะออกไปอย่างร้อนรน
ทว่าเหราหยันหรานกลับรั้งนางไว้ เสียงนางแหบแห้งเล็กน้อย สีหน้าหนักหน่วงเอ่ยว่า
“ท่านแม่ ท่านไปหรือไม่สำคัญหรือ? หมอในวังหลวงล้วนเป็นมือระดับเซียน ยังจะตรวจไม่พบอีกหรือว่าท่านย่าถูกวางยาพิษเรื้อรัง?”
เมิ่งซื่อสีหน้าห่อเหี่ยว “ข้าจะต้องรอให้ความตายมาถึงโดยไม่ทำอะไรเลยหรือ? เหราซย่าเหอผู้นี้ช่างประหลาดนัก ข้าเกรงว่านางจะพบหลักฐานแล้ว เพียงแต่ยังไม่แฉเรื่องออกมา”
เหราหยันหรานปลอบใจว่า “เรื่องเร่งด่วนคือการทำลายหลักฐาน หากไร้พยานหลักฐานแน่ชัด สืบหาเบาะแสไม่พบ ต่อให้ท่านย่าตรวจพบว่าโดนวางยาพิษก็ไม่เป็นไร ในจวนมีคนมากมาย ใครจะสงสัยมาถึงท่านได้เล่า”
“อีกอย่าง ท่านกับท่านย่าไม่มีเรื่องบาดหมาง ใครจะสงสัยมาถึงท่าน?”
คำเตือนของเหราหยันหรานทำให้เมิ่งซื่อใจเย็นลง
เมิ่งซื่อถอนหายใจยาว นางตื่นตระหนกเกินไป ถูกเหราซย่าเหอโต้กลับเสียหลายครั้ง ก็หวั่นว่าจะสู้ไม่ได้