“อีกเดี๋ยวเจ้าเพียงสวมกำไลหยกวงนี้ แล้วสวดภาวนาขอพรไปพร้อมกับข้าก็พอ เจ้าตั้งใจอธิษฐานต่อสวรรค์ ขอให้สวรรค์ประทานฝน ส่วนข้าจะชักนำสายฟ้าสวรรค์ ขอให้วิถีสวรรค์ประทานฝนลงมา……”
เฟิงเฟยเยี่ยนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพียงแต่ยังคงเอ่ยอย่างกังวลอยู่บ้าง
“เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้าล้วนฟังเจ้า เพียงแต่พวกเราทำเช่นนี้จะได้ผลจริงหรือ หากขอฝนมาไม่ได้ ต่อให้ถูกตำหนิก็ไม่เป็นไร แต่ชาวบ้านเหล่านั้นจะทำอย่างไรเล่า มิเท่ากับรอคอยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ โดยเปล่าประโยชน์หรอกหรือ”
เหราซย่าเหอมองเฟิงเฟยเยี่ยนอย่างจริงจัง ก่อนปลอบโยนว่า
“หากใจจริงย่อมศักดิ์สิทธิ์ ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร ยามนี้ไม่มีผู้ใดมีแผนการที่ดีกว่านี้ มีเพียงต้องยอมเสี่ยงสุดตัวแล้ว”
เฟิงเฟยเยี่ยนได้รับกำลังใจอย่างยิ่ง นางรีบพยักหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ได้ ข้าจะฟังคุณหนูเหราทุกอย่าง”
บริเวณใกล้แท่นบวงสรวงเต็มไปด้วยชาวบ้าน เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าภรรยาขุนนางและขุนนางทั้งหลายต่างทยอยมารออยู่ใกล้แท่นบวงสรวง เพียงแต่ยังคงสงสัยว่าผู้ที่จะมาสวดภาวนาขอพรคือผู้ใด
จวนสกุลเหราน้อยครั้งจะมีความปรองดองเช่นนี้ เหราชู่มู่พาสตรีสกุลเมิ่งสองแม่ลูกมายังแท่นบวงสรวง
เหราหยันหรานมองแท่นบวงสรวงแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านพ่อ ไม่ทราบว่าผู้ที่จะมาสวดภาวนาขอพรและประกอบพิธีเซ่นไหว้คือผู้ใด เหตุใดในเมืองหลวงจึงไม่มีข่าวแพร่งพรายออกมาแม้แต่น้อย แม้แต่พวกเรายังเพิ่งได้รับข่าวระหว่างทางเอง”
เหราชู่มู่ส่ายหน้า “เรื่องนี้แม้แต่ในวังก็ปิดบังเป็นความลับอย่างยิ่ง สืบข่าวไม่ได้แม้แต่น้อย แต่ไม่เป็นไร รออยู่ที่นี่ก็จะรู้เองว่าเป็นผู้ใด”
เมื่อสตรีสกุลเมิ่งพบว่าเหราซย่าเหอไม่เคลื่อนไหวมานาน นางก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม