ซ่งหย่วนเหิงกลับมีสีหน้าหวาดกลัวจ้องมองเซี่ยซูหยง ราวกับพบสัมภเวสี
“เซี่ยซูหยง เจ้าไม่ตายไปแล้วหรือ เหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่! เจ้าเป็นวิญญาณร้ายจากที่ใดกัน ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
พูดพลางซ่งหย่วนเหิงก็แสดงท่าทีดุร้ายพุ่งเข้าใส่ คิดจะตายตกไปด้วยกันกับเซี่ยซูหยง
เหราซย่าเหอยกเท้าถีบเข้าใส่ซ่งหย่วนเหิงอย่างแรง เขาถูกถีบกระเด็นล้มลงกับพื้น หมอบร่อแร่อยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
“ท่านซื่อจื่อ ขอความกรุณาสอบสวนซ่งหย่วนเหิงให้ดี เมื่อดูจากสภาพของเขาแล้ว ก็ไม่รู้ว่ามีคนถูกเขาทำร้ายไปมากน้อยเพียงใด”
หลี่จ้านมุมปากยกขึ้น ยิ้มเอ่ยว่า “ขอบคุณคุณหนูรองสกุลเหราที่เตือนสติ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
เรื่องราวก็ยุติลงเพียงเท่านี้
คนในตระกูลซ่งถูกควบคุมตัวไปหมดไม่ก็ถูกกักบริเวณ แขกเหรื่อเมื่อดูความสนุกเสร็จก็แตกย้ายกันไป
เหราซย่าเหอก็ไม่ได้อยู่นาน เมื่อจัดการธุระเสร็จก็หมุนตัวจากไปจากจวนสกุลซ่ง
หลังจากเซี่ยซูหยงกับมารดาเล่าความหลังกันแล้ว ไม่เห็นร่องรอยของเหราซย่าเหอ นางจึงรีบไล่ตามออกไป
โชคดีที่เหราซย่าเหอยังไปไม่ไกล เซี่ยซูหยงจึงตามทัน
นางวิ่งเหยาะเข้าไปแล้วโอบกอดเหราซย่าเหออย่างรวบรัด น้ำตาที่ขอบตาร่วงลงมาอาบแก้ม
“ซย่าเหอ ขอบใจเหลือเกินที่ช่วยข้า หากมิใช่เจ้า ข้าคงติดอยู่ในแดนสุญญตาแล้ว”
เหราซย่าเหอหลุดจากอ้อมกอดของนางอย่างยากลำบาก พลางเอ่ยอย่างจนใจ
“รับปากผู้ใด ก็ต้องทำเรื่องของผู้ผู้นั้น จะทำให้ผิดพลาดมิได้ อีกอย่างก็เป็นโชคของเจ้า จึงได้คืนร่างของตนอย่างราบรื่น หากรอช้ามาอีกหน่อย ก็คงถูกหลิวซินหรูช่วงชิงไปแล้ว”