br />คำพูดของแม่นมซุยเพิ่งจบลง สาวใช้หลายคนที่อยู่ข้างหลังก็เม้มปากยิ้ม แม้แต่ชุ่ยเอ๋อยังฟังออกถึงความหมายแฝงในคำกล่าวนั้น
“แม่นมซุย เจ้าต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ”
“แม้คุณหนูรองจะเติบโตในชนบท แต่นางก็เป็นนายโดยแท้จริง เมื่อไหร่ถึงจะถึงคราวเจ้าเดนบ่าวอย่างเจ้ามาปากพล่อย?”
เมื่อเห็นชุ่ยเอ๋อเดือดดาลขึ้นมาทันใด แม่นมซุยหาได้โกรธไม่ กลับมีสีหน้าดังใจหมาย “คุณหนูชุ่ยเอ๋อจะเอ่ยวาจารุนแรงถึงเพียงนี้ทำไม?”
“ข้าเฒ่าก็เพียงทำตามคำสั่งของฮูหยินใหญ่เท่านั้น”
“นี่คือพู่กันขนหมาป่าชั้นดี พู่กันขนกระต่ายม่วง พู่กันขนแกะ และยังมีพิณกับผีผาที่แกะสลักจากไม้หนานมู่ มีทุกอย่างครบครัน”
“ฮูหยินกล่าวว่า สิ่งของดีหรือไม่ย่อมส่งผลต่อการแสดงความสามารถของคุณหนู ดังนั้นให้คุณหนูเลือกก่อน ของที่เหลือค่อยให้แม่นางรอง”
เหราซย่าเหอหัวเราะเย็นชา นางดูออกแล้วว่าแม่นมซุยและเมิ่งซื่อจงใจหาเรื่องไม่สบายใจ
นี่มันรู้ว่าตนเติบโตมาจากชนบท ตั้งแต่เล็กปัญหาปากท้องก็ยังเป็นปัญหา แล้วจะไปรู้เรื่องดนตรี หมากล้อม อักษร และวาดภาพได้อย่างไร?
การกล่าวว่าเอาของดีมาให้นางนั้น หากถึงเวลานางต้องอับอาย ก็หาใช่ความผิดของนางในฐานะแม่ใหญ่ไม่
นางเคยได้ยินผู้คนพูดถึงเหราหยันหรานมานานแล้วว่าเชี่ยวชาญด้านดนตรีเป็นเลิศ
ในงานชุมนุมกวีครั้งก่อน เหราหยันหรานก็อาศัยฝีมือการเล่นพิณอันยอดเยี่ยมดึงดูดความสนใจไปทั้งงาน
ก็ด้วยเหตุนี้จึงได้รับความโปรดปรานจากไท่จื่อ อีกทั้งหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู เปี่ยมด้วยพรสวรรค์และความรู้ และชาติตระกูลไม่ต่ำ จึงสามารถเข้าตาไท่จื่อได้