โรงพยาบาลรุ่นอัน
“คุณหมอจาง ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ ตั้งแต่คุณปู่ย้ายห้องพักมา คุณภาพการนอนก็ดีขึ้นมากเลยค่ะ”
หลังจากจางเซี่ยนตรวจร่างกายท่านปู่เจียงเสร็จ เจียงหว่านก็กล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง
เขามองเจียงหว่าน ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องเกรงใจครับ นี่เป็นสิ่งที่หมอควรทำอยู่แล้ว”
จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยเรื่องอาการของท่านปู่เจียงกันเล็กน้อย
พอเดินออกจากห้องทำงานแพทย์ เจียงหว่านก็เห็นซูซิงเยวี่ยยืนรอเธออยู่กลางทางเดินหน้าห้องพักผู้ป่วย
เมื่อเห็นเจียงหว่าน แววตาของซูซิงเยวี่ยก็ฉายประกายเจ้าเล่ห์
เธอเดินเข้ามา ยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ในเมื่อเธอมีแผนอื่นอยู่แล้ว ก็เลิกหลอกตัวเองอยู่ตรงนี้ได้แล้ว ในใจของพี่อาเชิงไม่มีเธอมานานแล้ว พูดให้ถูกคือเขาไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ
เพราะฉะนั้น ตอนนี้รีบเป็นฝ่ายปล่อยมือแล้วจากไปเสียเถอะ จะได้จบกันอย่างมีศักดิ์ศรี อย่างน้อยก็ยังเหลือศักดิ์ศรีไว้บ้าง คิดจะเก็บทั้งของในถ้วย ทั้งมองของในหม้อ สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้เขารำคาญเธอ แล้วจะทำไปทำไม?”
เจียงหว่านเงยหน้าขึ้น สบกับใบหน้าที่เสแสร้งอ่อนโยนของซูซิงเยวี่ย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา แววตาเรียบเฉยแต่แฝงแรงกดดันเต็มเปี่ยม “เขาจะรักฉันหรือไม่รักฉัน ถึงคิวเธอมาส่งข่าวแทนเขาแล้วเหรอ?”
“อย่ามาสร้างตัวตนต่อหน้าฉัน ของที่เธอใช้ความพยายามแทบตายแย่งไป ก็เป็นแค่ของที่ฉันโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจเท่านั้น!”
แววตาของซูซิงเยวี่ยเต็มไปด้วยไฟริษยา
“เจียงหว่าน เธอมีอะไรมาแข่งกับฉัน? ฉันคลอดลูกให้พี่อาเชิง ส่วนเธอล่ะ? ตอนนั้นเธอก็ท้องไม่ใช่เหรอ? แล้วลูกที่เธอคลอดออกมาอยู่ที่ไหน?”