ตอนเหยาเหมยฉีกลับมาถึงเจียงเฉิง เจียงหว่านเพิ่งกินมื้อเย็นที่บ้านเจียงเหวินเยวี่ยเสร็จและเดินออกมา
“ฉือฉือ? ในข้อความเธอบอกไม่ใช่เหรอว่าพรุ่งนี้ถึงจะกลับมา ทำไมวันนี้กลับมาแล้วล่ะ?”
เจียงหว่านรีบเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยถาม
เหยาเหมยฉีมองเจียงหว่านนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดเธอไว้แล้วพูดอย่างเศร้าใจว่า “หว่านหว่าน ถ้าอยู่กับผู้ชายเลว ๆ อย่างลู่แล้วไม่มีความสุข เราก็หนีไปด้วยกันเถอะ ฉันเลี้ยงเธอเอง อย่าฝืนทนอยู่คนเดียวเลยนะ ได้ไหม?”
เจียงหว่านฟังคำพูดของเหยาเหมยฉีแล้วชะงักไป
เธอตั้งตัวไม่ทันอยู่ชั่วขณะ
เจียงหว่านถามเสียงเบาว่า
“ฉือฉือ เธอเป็นอะไรไป?”
เหยาเหมยฉีสะอื้นพลางพูดต่อว่า “ฉันรู้ว่าเธอยังคิดถึงอานเป่าอยู่เสมอ หว่านหว่าน ต่อให้ไม่อยู่กับผู้ชายเลว ๆ อย่างลู่ เธอก็มีลูกได้ เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าไปมาก อยากมีลูกกี่คนก็มีได้...”
เจียงหว่านยกมือแตะหน้าผากเหยาเหมยฉี แล้วลองเทียบกับหน้าผากตัวเองพลางพึมพำว่า “ก็ไม่น่าจะเป็นไข้นี่ ทำไมพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ล่ะ”
เหยาเหมยฉีร้อนใจจนแทบแย่ รีบพูดต่อว่า “หว่านหว่าน ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องฝืนทนเพราะฉัน เพราะครอบครัว...”
เจียงหว่านยิ้ม “ไม่ได้ฝืนทนอะไรสักหน่อย”
เห็นเหยาเหมยฉีรีบยุติทริปงานและเดินทางกลับมาทั้งที่ยังเหนื่อยล้า เจียงหว่านตบไหล่เธอเบา ๆ พลางปลอบว่า “ฉันนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่เรื่องนี้เอง ถึงกับยอมเสียเงินเต็มเดือนจากการไม่ขาดงานเลยเหรอ?”