เวินเจียหนิงถูกคำพูดโอ้อวดเกินจริงของหลินจวินเหมยทำให้หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะพรืดดังขึ้น พร้อมกับรอยบุ๋มข้างแก้มสองข้างที่ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก
ราวกับมีสีสันเจิดจ้าผุดขึ้นกลางแสงอัสดง สะดุดตาจนคนมองแทบละสายตาไม่ได้
“คุณสวยจริง ๆ นะ! สวยมากเลย!” หลินจวินเหมยชื่นชมจากใจ
เวินเจียหนิงยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ก้าวเข้าไปหาอย่างเปิดเผย “ขอบคุณค่ะ งั้นฉันเดินเข้าไปใกล้ ๆ ให้คุณดูนะ จะได้เห็นชัด ๆ ว่าสวยกว่าเดิมอีก”
หลินจวินเหมยกลับชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอชอบผู้หญิงคนนี้จริง ๆ
ถึงจะเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก แต่แค่ได้เจอเพียงครั้งเดียว เธอก็มั่นใจแล้ว
ในคณะละครสังกัดกองทัพมีสาวสวยอยู่ไม่น้อย แต่ทุกครั้งที่มีคนชมต่อหน้า ไม่มีใครไม่เขินอายจนต้องโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ ว่า “ที่ไหนกัน” “มีคนสวยกว่าฉันตั้งเยอะ”
ส่วนคนที่ไหวพริบเร็วกว่าหน่อยก็จะรีบชมกลับอย่างคล่องแคล่ว “โธ่ คุณต่างหากที่สวย ดูสิ คางคุณยังแหลมกว่าของฉันอีก”
แต่ละคนเอาแต่ปฏิเสธ ถ่อมตัว แล้วก็ชมกลับ ปากพูดจาครื้นเครงเป็นพิธี ทว่าลับหลังต่างก็แอบคิดว่าตัวเองนี่แหละโดดเด่นที่สุดในคณะ
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับกล่าวขอบคุณราวกับยอมรับคำชมของอีกฝ่าย รอยยิ้มเผยความมั่นใจสดใส ราวกับเขียนเอาไว้ว่า “อืม ฉันรู้ คุณชมถูกแล้ว”
ความมั่นใจของเธอไม่มีความเกรงใจปนอยู่แม้แต่น้อย
หยิ่งนิด ๆ แต่หยิ่งได้น่ารักเสียด้วย
หลินจวินเหมยถึงกับรับมือไม่ทันอยู่ชั่วขณะ เธออ้าปากค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาในที่สุด “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เจอคนไม่ถ่อมตัวขนาดนี้ แต่ดูแล้วคุณก็มีดีพอให้หยิ่งจริง ๆ หัวหน้ากรมซ่งนี่โชคดีจริง ๆ นะ!”