เวินเจียหนิงตื่นขึ้นมาเพราะปวดปัสสาวะจนทนไม่ไหว
จะโทษก็ต้องโทษซ่งถิงเยว่ ก่อนนอนดันกรอกน้ำแก้วใหญ่ให้เธอเสียได้ ปกติเธอนอนหลับยาวจนฟ้าสว่าง ไม่เคยลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกเลยสักครั้ง
เธอยังงัวเงีย สมองมึนตื้อไปหมด คิดว่าตัวเองยังนอนอยู่บนเตียงที่บ้านในเมืองเซี่ยงไฮ้ จึงคลำทางมืด ๆ ไปตามทิศทางของห้องน้ำในความทรงจำ ใครจะรู้ว่าจะสะดุดเข้ากะทันหัน
วินาทีที่ทั้งร่างถลาลงไปข้างหน้า เธอก็ตื่นเต็มตา
“อุ๊ย—”
เธอไม่ได้ล้มลงกับพื้น แต่กลับชนเข้ากับ “กำแพง” ที่ทั้งแข็งทั้งร้อนอย่างจัง
สัมผัสนั้นแทบไม่ต่างจากพื้นปูน แข็งกระด้างจนทิ่มเจ็บไปหมด
“เดินละเมอหรือไง? เจ็บตรงไหนไหม?”
เสียงทุ้มต่ำกังวานชวนหลงใหลของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวินเจียหนิงคิดไปเองหรือเปล่า เสียงนั้นฟังดูเกร็งอยู่บ้าง ราวกับเพิ่งออกแรงหนักมาและกำลังพยายามข่มลมหายใจไว้
เธอฟุบอยู่บนอกซ่งถิงเยว่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าความสัมผัสชัดเจนตรงหน้าไม่ค่อยปกตินัก
กล้ามเนื้อชุ่มเหงื่อเป็นมัด ๆ อุณหภูมิร้อนระอุส่งผ่านมาถึงเธอโดยไม่มีสิ่งใดกั้น ไร้พันธนาการและสิ่งกีดขวางจากเสื้อผ้า แผ่กลิ่นอายความเป็นชายเข้มข้นออกมา
เวินเจียหนิงตกใจจนหน้าซีด “คะ...คุณนอนโดยไม่ใส่เสื้อผ้าได้ยังไง? ใครเขานอนกันแบบนี้!”
เมื่อครู่ตอนยื่นน้ำให้เธอ เขายังใส่เสื้อกล้ามสีขาวตัวนั้นอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเปลือยท่อนบนไปได้?
ในหัวเธอพลันนึกถึงเสียงสวบสาบจากอีกฟากของม่านหลังปิดไฟ ที่แท้ตอนนั้นเขากำลังถอดเสื้อกล้ามอยู่นี่เอง