คราวนี้ตอนซ่งถิงเยว่จากไป ไม่ได้ทิ้งบัตรแลกข้าวไว้ให้ที่บ้านแม้แต่ใบเดียว
หลินฟางอัดอั้นไฟโทสะอยู่ในใจมานานแล้ว ยิ่งก่อนหน้านี้ซ่งเจิ้นยังพูดต่อหน้าเธอว่าซวินม่านลี่พักอยู่บ้าน ไม่ได้ฝึกซ้อม ไฟที่เพิ่งข่มลงไปได้อย่างยากเย็นก็ถูกคำพูดไม่กี่คำของลูกสาวโหมให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
เสียง “เพียะ” ดังขึ้น ตะเกียบฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง จานชามสั่นสะเทือนไปด้วย
“นังตัวดีนั่นพูดกับแกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?!” หลินฟางถลึงตาแทบถลน
“จริงค่ะ” ซวินม่านลี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม น้ำตาคลอเบ้า ใช้ตะเกียบเขี่ยเมล็ดข้าวในชาม “เธอบอกว่าต่อไปบ้านหลังนี้จะเป็นของพี่กับเธอ ส่วนหนูเป็นแค่คนที่มาอาศัยบ้านคนอื่น แม่คะ ต่อไปเราจะทำยังไงดี เธอคงไม่ไล่เราออกไปจริง ๆ หรอกนะ?”
“กล้าดียังไง!” หลินฟางขึ้นเสียงสูงลิ่ว “พ่อกับแม่ยังไม่ตายเสียหน่อย ทรัพย์สมบัติของตระกูลซ่งจะถึงคราวให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอมาคิดคำนวณตั้งแต่เมื่อไหร่? บ้านตัวเองถูกยึดจนเกลี้ยงแล้วยังคิดจะยื่นมือมาถึงตระกูลซ่งอีก ช่างฝันหวานเสียจริง!”
“ลูกสาวแม่ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างของตระกูลซ่ง แม่จะช่วยเอามาไว้ในมือแกให้ได้ แกเป็นผู้หญิง ต่อไปไม่มีทรัพย์สินเป็นหลักเป็นฐานคอยหนุนหลังจะทำยังไง? ตอนแรกแม่อุตส่าห์พยายามจับคู่แกกับถิงเยว่ ก็เพราะเห็นว่าเขามีตำแหน่งสูง จะได้เป็นที่พึ่งให้แก แล้วเราสองแม่ลูกก็ไม่ต้องแยกจากกัน แต่ดูท่าตอนนี้...เส้นทางนี้คงไปต่อไม่ได้แล้ว แม่ต้องหาวิธีใหม่”
“อย่างไรเสีย ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเขาก็ไม่สนิทสนมกันอยู่แล้ว เราแค่ลงแรงสักหน่อย ทำให้พ่อแกเข้าข้างเราให้ได้ ต่อไปค่อยหาเหตุให้สองคนนั้นบาดหมางกัน ก็จัดการได้ง่ายแล้ว” เธอเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน “เออใช่ รองผู้บังคับกองพันที่ชื่อเซิ่งโจวในกองทัพยังตามจีบแกอยู่ไม่ใช่เหรอ? แกลองคบกับเขาดูก่อน มีทางเลือกเพิ่มขึ้น ก็มีแผนสำรองมากขึ้น”