"ให้พวกเจ้าก็กินเสียเถอะ จะเกรงใจข้าไปทำไม?" หลี่ไหลฝูพูดพลางยัดไข่นกใส่มือพวกเขาอย่างไม่ให้ปฏิเสธ
เด็กน้อยสองคนค่อยๆ กินไข่นกอย่างทะนุถนอม เคี้ยวช้าๆ ละเอียด "ท่านพี่ ยังจะเข้าป่าอีกหรือ?" พวกเขาเห็นหลี่ไหลฝูถือมีดพร้าตัดฟืน
"ถ้าข้าไม่เข้าป่า แล้วจะไปหาเนื้อให้พวกเจ้ากินที่ไหน? พวกเจ้าอยู่บ้านแต่โดยดีเถิด"
"ก็ได้ๆ ท่านพี่ พวกเราจะรออยู่ที่บ้านท่านปู่ ท่านพี่ต้องรีบกลับมานะ!" เสี่ยวหลงพูด
หลี่ไหลฝูเดินไปหยิบขนมปังแบนอีกสี่ชิ้นจากครัว ยื่นให้เสี่ยวหลงกับเสี่ยวหู่คนละหนึ่ง ส่วนตัวเขาเองพกไว้สองชิ้น
"หลานรัก อย่าเข้าป่าลึกเชียวนะ ไปเดินเล่นตรงชายป่าเดี๋ยวก็กลับมา" ท่านปู่หลี่กำชับ
คราวนี้เขาแทบไม่ได้หยิบอะไรติดตัวไปเลย เดินมุ่งหน้าสู่ภูเขา จะว่าไม่ได้หยิบอะไรเลยก็ไม่ถูก เพราะเขาหยิบกลักไม้ขีดไฟบนเตาไปด้วย พวกผู้หญิงในหมู่บ้านเกือบทุกคนขึ้นเขาขุดผักป่ากันหมด ถึงจะกินไม่ทันก็นำไปตากแห้งเก็บไว้กินช่วงฤดูหนาว ทุกคนเข็ดขยาดกับปีที่แล้ว หากหลี่ลิ่วไม่มีน้ำใจ เกรงว่าคงมีคนในหมู่บ้านหลี่อดตายแน่
เขาเงยหน้ามองบน มุ่งหน้าเดินเข้าป่าไป เพื่อตามหารังนกบนต้นไม้
เดินไปชั่วโมงหนึ่งก็ถึงกับดักที่เขาขุดไว้เมื่อวาน เมล็ดข้าวโพดหายไปเกลี้ยง แต่กับดักยังอยู่ดีไม่มีอะไร เขาจึงถือโอกาสเอาฟักทองลูกใหญ่ออกมาจากพื้นที่มิติ เมื่อวานเขาผ่าฟักทองไปตั้งสิบกว่าลูกแล้ว คราวนี้หั่นฟักทองออกเป็นสองสามชิ้น วางเบาๆ ลงบนกับดัก