สุ้มเสียงของบุรุษนั้นใสเย็นดุจสายน้ำ
ประหนึ่งสุราชั้นดีในคืนเหมันต์ รสหอมนุ่มนวลแฝงด้วยความเยือกเย็นชุ่มชื้น ฟังแล้วทำให้ปลายหูอ่อนระทวยไปตาม ๆ กัน
เจี่ยนเอ๋อฟังเสียงของเขาจนชิน
หาได้รู้สึกอันใดมากนักไม่
แต่จะต้านทานเรือนร่างอ่อนเยาว์ของตนเองได้อย่างไร!
เพียงเสียงขององค์ชายรัชทายาทแว่วเข้าหู ปลายหูของเจี่ยนเอ๋อก็คันยุบยิบ ร่างกายพลอยเกร็งไปด้วย
นางจำต้องฝืนกลั้นปฏิกิริยาธรรมชาติเหล่านี้ ย่อกายตอบรับ แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาองค์ชายรัชทายาทด้วยท่าทีดังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ครั้นถึงเบื้องพระพักตร์ก็คุกกายลงคำนับอย่างนอบน้อม
'บ่าวขอกราบทูล殿下 殿下ทรงพระเจริญหมื่นปี'
สุ้มเสียงของเจี่ยนเอ๋อแผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลสดใสอันเป็นเอกลักษณ์แห่งวัยแรกรุ่น และแววเสน่ห์บางอย่างที่บอกไม่ถูก
ไห่ซุ่นฟังแล้วรู้สึกวาบหวามไปทั้งร่าง
รีบเบือนหน้าหนีโดยพลัน
ขณะนั้นเอง เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าด้านข้างที่ก้มต่ำของสาวใช้ผู้นี้แลดูผิดปกติ
'殿下 คุณดูนี่...'
องค์ชายรัชทายาท นั่นก็คือลั่วสวิน
ลั่วสวินมองตามสายตาของไห่ซุ่น
แต่มุมนี้เขามองเห็นเพียงท้ายทอยของสาวใช้เท่านั้น
เขาขมวดคิ้วหล่อเหลาเล็กน้อยอย่างไม่ให้ใครสังเกต
'เงยหน้าขึ้น'
นิ่งไปครู่หนึ่ง 'มองข้า'
น้ำเสียงเขาเรียบเฉย ต่อให้เป็นถ้อยคำง่าย ๆ เพียงไม่กี่คำ แต่ก็แผ่กลิ่นอายกดดันรุนแรงออกมาโดยไม่รู้ตัว
'เจ้าค่ะ'
เจี่ยนเอ๋อไม่กล้าชักช้า
สายตากวาดมองตั้งแต่ชายเสื้อคลุมสีหยกอ่อนปักลายมังกรเหินเหนือคลื่นทะเล บั้นเอวเพรียวบางกระชับ ทรวงอกกว้างหนา ไล่ขึ้นผ่านปุ่มกระดูกในลำคอที่เด่นชัด มาจบอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้น
หล่อเหลาอย่างแท้จริง
ไรผมเรียบคมดุจมีดกรีด คิ้วดุจวาดด้วยหมึก
ผิวหน้าขาวผุดผ่องประหนึ่งหยกขาวแกะสลักชั้นดี โครงหน้าโดดเด่นคมชัด ดวงตาหงส์แดงเรียวยาวลึกล้ำ
ม่านตาสีดำขลับนั้นประหนึ่งหมึกที่ละลายไม่จาง
เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ลึกล้ำดั่งห้วงน้ำวน
สบตากันสี่ตา เจี่ยนเอ๋อได้ยินเสียงหัวใจตนเอง
ตุบ ๆ ตุบ ๆ
ในชาติก่อน เจี่ยนเอ๋องค์ชายรัชทายาทมากเกินไป แทบไม่เคยมองเขาอย่างตั้งใจละเอียดลออเช่นนี้
กว่าที่นางจะกล้ามองเขาจริง ๆ องค์ชายรัชทายาทก็กลายเป็นจักรพรรดิชิ่งเจาแล้ว และนางก็เปลี่ยนจากเหลียงตี้ขององค์ชายรัชทายาทเป็นซูเฟย
บัดนี้ ณ เวลานี้
เมื่อมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของบุรุษผู้นี้ ในใจของเจี่ยนเอ๋อก็พลันรู้สึกเลื่อนลอยและขมขื่นอย่างยากจะกล่าวออกมา
ลั่วสวินย่อมไม่รู้ว่าสาวใช้นางนี้คิดอะไรอยู่ เห็นเพียงดวงตางดงามของนางพร่าไปด้วยประกายน้ำ
ขอบตาขาวแดงเรื่อ ริมฝีปากเชอรี่สั่นระริก
เขาชะงักไปก่อน
พลางคิดในใจว่านางช่างขี้กลัวนัก
ทั้งที่สามคืนก่อนหน้านี้ในความฝันของเขายั่วยวนเขาถึงเพียงนั้น ทำให้เขาต้อง... ตลอดสามวันรุ่งเช้านี้
เมื่อสังเกตเห็นรอยนิ้วมือบนแก้มขวาของเจี่ยนเอ๋อ
ลั่วสวินหรี่ดวงตาสีดำสนิทลงเล็กน้อย แล้วมองไปทางไห่ซุ่น
คนหลังเข้าใจความหมายแจ่มแจ้ง จึงรีบออกไป
เจี่ยนเอ๋อรู้ว่าไห่ซุ่นไปทำอะไร
การนางตบหน้าตนเองนี้ ด้านหนึ่งก็เพื่อกลั่นแกล้งเจิ้งชื่อ อีกด้านก็เพื่อแสดงจุดยืนต่อองค์ชายรัชทายาทอย่างลับ ๆ
สะดวกแก่การรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นตามมา
เพียงแต่ตอนนี้เจี่ยนเอ๋อไม่มีแก่ใจคิดมากเกินไปแล้ว
เพราะ—
ในห้องเหลือเพียงนางกับองค์ชายรัชทายาท
อาจเป็นเพราะเรือนร่างนี้ส่งผลกระทบ อาจเป็นเพราะในห้องเงียบนัก ขยายอำนาจน่าเกรงขามที่องค์ชายรัชทายาทมีอยู่แล้วให้เด่นชัดขึ้น
กลับทำให้เจี่ยนเอ๋อตึงเครียดขึ้นมาจริง ๆ
ลั่วสวินจึงได้เห็น
ในดวงตาของสาวใช้ที่พร่าด้วยไอน้ำนั้นรวมตัวเป็นหยาดน้ำตา ใสกระจ่างดุจแก้ว เนรมิตให้ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่นั้นประหนึ่งอัญมณีแช่อยู่ในธารน้ำ
แถมยังมีหางตาเรียวเชิดขึ้น เสน่ห์เย้ายวนเป็นธรรมชาติ
เหมือนกับปิศาจที่เพิ่งกลายร่างเป็นมนุษย์
บริสุทธิ์งุนงง ชวนหลงใหลโดยไม่รู้ตัว
ถ้อยคำเย็นชาที่เกือบจะหลุดจากปากลั่วสวินพลันหยุดกึก
ครุ่นคิดอีกว่านางกล้าหาญที่สุดในความฝัน กลวิธีใดก็กล้าใช้กับเขา ถ้อยคำเหลวไหลใดก็กล้ากล่าวกับเขา
แต่ตอนนี้กลับทำท่าหวาดผวาราวกับเขาจะกลืนกินนาง
'ลุกขึ้น'
เจี่ยนเอ๋อเพิ่งเตรียมจะสงบใจตนเองเงียบ ๆ ก็ได้ยินสุ้มเสียงเยียบเย็นของบุรุษ และเบื้องหน้าปรากฏฝ่ามือใหญ่ขึ้นฉับพลัน
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึง
ในชาติก่อน ตอนนี้องค์ชายรัชทายาทไม่ได้ยื่นมือมาให้นาง อีกทั้งก่อนให้นางลุกขึ้นก็ถามเรื่องอื่นก่อน เหตุใดชาตินี้จึง...
เจี่ยนเอ๋อสงสัยในใจ แต่ภายนอกไม่กล้าชักช้า
ยกมือขึ้นวางบนฝ่ามือใหญ่นั้นเบา ๆ 'ขอบพระทัย殿下'
มือของบุรุษนั้นใหญ่มาก อุณหภูมิฝ่ามือก็ร้อน
ชั่วขณะที่เนื้อหนังสัมผัสกัน
ปลายนิ้วของเจี่ยนเอ๋อราวกับถูกของร้อนลวก พร้อมกันนั้นก็มีอาการชาและเสียวซ่านที่คุ้นเคยแล่นพล่านไปตามปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว
เจี่ยนเอ๋อรู้สึกเพียงปลายหัวใจสั่นสะท้าน
ขาที่นั่งนานเกินไปพลันอ่อนยวบ
ในชั่วพริบถัดมา ร่างทั้งร่างของนางก็ลงไปนั่งบนตักกำยำขององค์ชายรัชทายาท
ลั่วสวินรู้สึกเพียงกลิ่นหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก
ในอ้อมอกก็มีร่างนุ่มนิ่มหอมหวานเพิ่มขึ้นมา บนต้นขาซ้ายพลันรู้สึกนุ่มนิ่มเฉียบพลัน กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งโดยไม่รู้ตัว
'殿下!'
เจี่ยนเอ๋อหลุดปากร้องอุทานโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าขวยเขินอยากจะลุกยืนขึ้น
แต่ที่ไหนได้ ขากลับชาจริงเสียแล้ว!
เพียงนางขยับตัว ก็ปวดและชา
เจี่ยนเอ๋อสูดลมหายใจเย็นเยียบ ร่างกายทนไม่ไหวเอนเอียงอีกครั้ง ศีรษะกระแทกเข้ากับบ่าหนักแน่นของบุรุษ
และการกระทบครั้งนี้ก็ทำให้นางนั่งแน่นหนาหนักแน่นกว่าเดิม
บัดนี้ยามกลางเดือนสี่ ต้นฤดูร้อนกำลังมาเยือน
เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ไม่มากนัก เนื้อผ้าก็บอบบาง
เจี่ยนเอ๋อนั่งลงไปเช่นนี้ แนบสนิทแนบเนียน
ผ้าบอบบางไม่อาจต้านทานอุณหภูมิและสัมผัสเนื้อหนังของทั้งสองได้เลย
ด้านหนึ่งแข็งแกร่งแน่นหนา
ด้านหนึ่งกลมกลึงนุ่มนิ่ม
'殿下ทรงระงับโทสะ บ่าว บ่าว...'
หน้าเจี่ยนเอ๋อแดงก่ำ ทั้งใจก็หวาดหวั่นขึ้นมาบ้าง
บัดนี้นางเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ยังไม่เคยปรนนิบัติใกล้ชิดองค์ชาย และองค์ชายรัชทายาทนั้นถือกฎระเบียบเคร่งครัดที่สุด ไม่อาจทนให้ผู้ใดอาจหาญได้
ชาติก่อนขณะที่อยู่ด้วยกัน แม้เขาจะกระหายเรื่องนั้น แต่พอลงจากแท่นบรรทมแล้วเขาก็จะกลับเป็นผู้เย็นชาเยือกเย็นไม่แยแสเช่นยามปกติ
เกียรติศักดิ์และบารมีขององค์ชายรัชทายาทนั้นไม่อาจละเมิดได้
หากเขาคิดว่านางจงใจทำเพื่อยั่วยวนเขา เช่นนั้นก็จะไม่ดีเสียแล้ว!
คิดได้ดังนี้ เจี่ยนเอ๋อยิ่งอยากลุกขึ้นทันที
แต่ปัญหาคือ อาการขาชานั้นจะหายได้ง่าย ๆ ในเวลาสั้น ๆ กระนั้นหรือ?
ตรงกันข้าม ยิ่งเจี่ยนเอ๋ออยากลุกขึ้น อาการปวดแปลบที่ขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จนนางล้มเหลวถึงสามครั้งไม่เพียงแต่ไม่สามารถลุกขึ้นได้ กลับยิ่งแนบชิดกับองค์ชายรัชทายาทมากขึ้นไปอีก
ลั่วสวินรู้สึกเส้นเอ็นที่ขมับเต้นตุบ ๆ
เรือนร่างงามงามที่แนบแน่นยิ่งขึ้นในอ้อมอกและแรงกดเสียดสีบนต้นขาซ้าย ทำให้ร่างของเขาแข็งทื่อครั้งแล้วครั้งเล่า ความกระวนกระวายที่ทั้งแปลกและคุ้นเคยพลุ่งพล่านรุนแรง
เขาอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็ไม่อาจทนไหว
จับมือน้อยที่พิงอยู่บนทรวงอกของเขาไว้แน่น แล้วรัดเอวกิ่วของนางไว้
'นั่งนิ่ง ๆ เถิด!'
ไห่ซุ่นกลับเข้ามาพอดีได้ยินประโยคนี้
เห็นสาวใช้ตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่ในอ้อมอกขององค์ชายรัชทายาท ไห่ซุ่นก็คิดไปเองโดยทันทีว่าสาวใช้ผู้นี้ไร้มารยาท ทำให้องค์ชายรัชทายาททรงโกรธ
ดวงใจเขาพลันรัดรึง รีบจะก้าวเข้าไปดุด่า
แต่ใครจะรู้ว่าพอเพิ่งก้าวเท้า สายตาเยียบเย็นของท่านองค์ชายรัชทายาทก็ทอดมา
'ไสหัวออกไป!'
ได้เลย!
เท้าของไห่ซุ่นไม่แม้แต่จะต้องหยุดชะงัก
หน้าเจี่ยนเอ๋อแดงราวกับเลือดจะหยด ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีก
'殿下...'
แววตาของลั่วสวินกวาดมองบนใบหน้าสีเลือดหมากของนาง หยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อผ่านรอยนิ้วสองเส้นที่ซึมด้วยเลือด ก่อนจะมาจบที่คิ้วตางดงามสดใสแต่อิดโรยของนาง
'เกรงกลัวข้าหรือ' เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา