จี้ถิงโจวซื้อภาพวาดที่เหยียนจือถูกใจไปในราคาสูง เหยียนลี่อวิ๋นจึงหน้าบึ้งตลอดเวลา หลังรีบชมงานแสดงภาพวาดจนจบ ทั้งสามก็ออกจากสถานที่จัดงาน
“คุณหมายความว่ายังไง”
เหยียนลี่อวิ๋นขวางจี้ถิงโจวที่กำลังจะพาเหยียนจือจากไป แล้วซักถามเขาต่อหน้าน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
“หมายความว่าอะไร”
“วันนี้คุณจงใจทำให้ฉันอับอายมาตลอด ตกลงคุณเป็นคู่หมั้นของฉันหรือของเหยียนจือกันแน่”
เหยียนลี่อวิ๋นพูดตรง ๆ เหยียนจือเลิกคิ้วขึ้น ก่อนยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ
“ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเปลี่ยนคู่หมั้นมาเป็นจือจือ”
เหยียนลี่อวิ๋นแค่ซักถาม ไม่ได้คิดจะยกเลิกการหมั้นหมายนี้จริง ๆ แต่จี้ถิงโจวไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด เขาไม่เพียงไม่พูดไกล่เกลี่ย แต่ยังเอ่ยความในใจออกมาตรง ๆ
“คุณ!”
เหยียนลี่อวิ๋นเบิกตากว้าง นิ้วมือสั่นเทาชี้ไปยังจี้ถิงโจว ร่างกายโอนเอนไปตามแรงอารมณ์
“จือจือเป็นคนน่ารักมาก ทั้งยังฉลาด อยู่กับเธอแล้วผมมีความสุข”
จี้ถิงโจวราวกับยังคิดว่าคำพูดนี้ทำร้ายเหยียนลี่อวิ๋นไม่มากพอ จึงซ้ำเติมเข้าไปอีก
“ถึงยังไงการหมั้นหมายระหว่างเราก็ยังไม่ได้ประกาศให้คนนอกรู้ และเราไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันจริง ๆ ด้วย เรื่องความร่วมมือกับตระกูลเหยียน ผมยอมลดผลประโยชน์ให้ได้อีกสองส่วน แต่ผมขอหมั้นกับจือจือ”
เหยียนลี่อวิ๋นสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ หลังรอให้สมองประมวลคำพูดนั้นเสร็จ เธอก็ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนหันไปคิดจะตบเหยียนจือ
“คุณจะทำอะไร!”
จี้ถิงโจวคว้าข้อมือเหยียนลี่อวิ๋นที่ฟาดลงมาได้ทันควัน ส่วนเหยียนจือก็แสร้งทำท่าตกใจ แล้วหลบไปอยู่หลังชายหนุ่ม