หลังจากทั้งสองคนเดินจากไป ผู้คนที่ยืนมุงดูก็ยังคงจ้องตามแผ่นหลังของพวกเขา พลางกระซิบกระซาบกัน
“จริงด้วย คนอ้วนล้วนเป็นหุ้นที่มีศักยภาพทั้งนั้น ตอนเรียนมัธยมปลายเหยียนจือยังอ้วนขนาดนั้น พอเข้ามหาวิทยาลัยกลับเปลี่ยนเป็นสาวสวยไปเลย”
“ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าแม้ตอนอ้วน รูปหน้าของเธอก็ดูดีอยู่แล้ว พอผอมลงก็ต้องสวยเป็นธรรมดา”
“ก็จริง...”
เมื่อคู่พระนางเดินไกลออกไป นักศึกษาที่เคยจับกลุ่มกันอยู่ก็แยกย้ายไปคนละทิศละทาง ไม่นานบรรยากาศก็กลับคืนสู่ความสงบ
หลังจูงมือสาวน้อยวิ่งออกมาไกลแล้ว ต้วนเฮ่อก็ยังอดหงุดหงิดไม่ได้ ทำไมถึงมีผู้ชายที่รู้อยู่แล้วว่าสาวน้อยมีแฟน แต่ยังดึงดันเข้ามาวอแวด้วยนะ!
“พี่เฮ่อ อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ได้คิดจะตอบตกลงกับเขาสักหน่อย”
เหยียนจือโอบเอวชายหนุ่มอย่างเป็นฝ่ายเริ่มก่อน พลางปลอบแฟนหนุ่มของตัวเอง พอต้วนเฮ่อได้ยินก็รีบก้มลงบีบแก้มเธอทีหนึ่ง
“เธอเคยคิดจะตอบตกลงด้วยเหรอ?”
เหยียนจือเบิกตากว้างทันที มองต้วนเฮ่ออย่างไม่อยากเชื่อ
“พี่เฮ่อใส่ร้ายฉันนะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย!”
ต้วนเฮ่อเองก็รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่ออกจะเกินไป เขาฮึดฮัดสองครั้ง ก่อนจะยอมชักมือกลับอย่างไม่เต็มใจนัก
“คนพวกนั้นหน้าด้านหน้าทน จือจืออย่าไปเข้าใกล้พวกเขาเด็ดขาด ระวังจะถูกพาเสียคน”
อารมณ์ของต้วนเฮ่อขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด เหยียนจือไม่ได้เถียง เพียงพยักหน้ารัว ๆ และคล้อยตามคำพูดของเขา
“รู้แล้วน่า พี่เฮ่อ”
นับแต่นั้นมาต้วนเฮ่อก็ยิ่งจับตาดูเธอไม่ห่าง นักศึกษาทั่วมหาวิทยาลัยจิงต่างรู้กันว่ารุ่นพี่ต้วนสุดหล่อของพวกเขาเป็นพวกคลั่งรัก ขอแค่ไม่มีธุระก็จะตัวติดแฟนสาวตลอด ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาฉุดเธอไป