เสียงอีกสายหนึ่งที่ปลายโทรศัพท์ยังคงตะโกนโวยวายอยู่บ้าง เซี่ยเจิ้งชูตอบกลับไปว่าให้รอก่อน แล้วก็ตัดสาย ขับรถไปยังที่ที่หลิวซินกับเฉินเจ๋ออันอยู่
“ฮือ ๆ ฉันรักเธอขนาดนี้ ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้!”
หลิวซินกอดขวดเหล้าร้องไห้โฮราวกับเด็กตัวโต ใบหน้าแดงก่ำอย่างผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าก่อนเซี่ยเจิ้งชูจะมาถึง เขาดื่มไปไม่น้อยแล้ว
“กรอกเหล้าจนเมาขนาดนี้ ระวังกลับไปแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตีเอาอีก”
เซี่ยเจิ้งชูทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ มองหลิวซินที่ส่งกลิ่นเหล้าคลุ้งอยู่ข้าง ๆ อย่างเอือมระอา
“พี่เซี่ย...”
หลิวซินลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย จ้องชายตรงหน้า เขาสะอึกเรอออกมาหนึ่งที ก่อนจะโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแล้วร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง
“พี่พูดถูก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักฉันเลย ฉันก็แค่ปลาตัวใหญ่ที่เธอตกได้เท่านั้น สิ่งที่เธอรักคือเงินของฉัน ตอนนั้นฉันน่าจะฟังพี่!”
เซี่ยเจิ้งชูอดทนอยู่ครู่หนึ่งถึงไม่ได้ผลักหลิวซินออกไป ยังไงตอนนี้หมอนี่ก็กำลังทุกข์ใจ เขาจึงทำได้แค่ตบไหล่อีกฝ่ายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้เอง ต่อไปก็หาใครสักคนที่ชอบใหม่ก็ได้”
อย่างไรเสียก็ใช่ว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนเขา คุยรักทางออนไลน์ครั้งเดียวก็เจอผู้หญิงดี ๆ อย่างนั้น
พอนึกถึงเหยียนจือ นึกถึงบทสนทนาของทั้งคู่เมื่อครู่ มุมปากของเซี่ยเจิ้งชูก็ยกขึ้นอย่างเงียบ ๆ
เฉินเจ๋ออันเหลือบมอง แล้วก็เห็นว่าเซี่ยเจิ้งชูกำลังปลอบคนอื่นไปยิ้มไป เขาเกือบทำแก้วเหล้าหล่น สีหน้าเหมือนเห็นผี