“เหนื่อยหน่อยนะ”
เซี่ยเจิ้งชูขับรถตรงไปยังอาคารหมายเลข 3 เขาจอดรถไว้ด้านนอก ก่อนลงจากรถแล้วเงยหน้ามองอาคารตรงหน้า
เด็กสาวอยู่ข้างใน แต่เซี่ยเจิ้งชูกลับลังเล ไม่ได้เดินเข้าไปทันที
ชายหนุ่มพิงรถ หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาเหยียนจือ
เสียงเรียกเข้าดังอยู่นาน แต่ไม่มีใครรับสาย เซี่ยเจิ้งชูจึงโทรต่อ ความพยายามของเขาได้ผล เมื่อโทรครั้งที่สาม เหยียนจือถึงยอมรับสายอย่างลังเล
“เจ้านาย มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?”
“จือจือ คุณลืมของไว้ ผมเลยตั้งใจเอามาส่งให้”
“เอ๊ะ?”
เสียงประหลาดใจแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงเดียวกับข้อความเสียงที่ส่งมาผิดก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
แววตาของเซี่ยเจิ้งชูอ่อนโยนลงทันที ก่อนหน้านี้เขาถูกภาพลวงตาบังตาจนมองไม่เห็นความจริง ทั้งที่มีเรื่องบังเอิญตั้งมากมาย แต่กลับไม่เคยนึกเชื่อมโยงสองเรื่องนี้เข้าด้วยกันเลย
โง่จริง ๆ
“ตอนนี้ผมอยู่ข้างล่างบ้านคุณ ถ้าคุณสะดวก ลงมาเจอผมสักครู่ได้ไหม?”
“ขอโทษค่ะเจ้านาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณนะคะ!”
เหยียนจือเอ่ยอย่างกระวนกระวาย ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะเข้าใจว่าเด็กสาวกลัวเขามาหาเรื่องที่เธอโกหกเพื่อขอลาออก
“ไม่ใช่เรื่องลาออก มีอีกเรื่องสำคัญที่อยากคุยด้วย ลงมาเถอะ ผมจะเล่าให้ฟัง”
“...ค่ะ”
เขามาดักรอถึงข้างล่างแล้ว เหยียนจือคิดว่าถ้าไม่ลงไป อีกฝ่ายอาจขึ้นมาหาถึงห้อง หลังลังเลอยู่พักหนึ่ง เธอก็พยักหน้าตกลง