เหยียนจือกะพริบตาถี่ ๆ ไม่คิดเลยว่าพล็อตน้ำเน่าแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองได้
เหยียนจือวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ เผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยของพนักงานต้อนรับโดยไม่มีท่าทีหวั่นไหว กลับถามย้อนตรง ๆ
“คุณไม่เคยถาม แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า?”
“ลูกค้าที่นัดหมายล่วงหน้า ผู้ช่วยประธานจะต้องแจ้งพนักงานต้อนรับไว้ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดค่ะ คุณผู้หญิง วันนี้ท่านประธานไม่มีนัดหมายอะไรทั้งนั้น”
พนักงานต้อนรับเอ่ยอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม นี่เองคือความมั่นใจที่ทำให้เธอกล้าเล่นงานเหยียนจืออย่างเปิดเผย
“แต่ฉันเพิ่งขอนัดกะทันหันเมื่อคืนนี้ เป็นไปได้ไหมว่าท่านประธานของพวกคุณยังไม่มีโอกาสแจ้งให้ทราบ?”
เหยียนจือพูดต่อ ถึงตอนนี้ความรังเกียจบนใบหน้าของพนักงานต้อนรับก็แทบปิดไม่มิดแล้ว
“คุณผู้หญิง กรุณาอย่าล้อเล่นตามใจชอบ ตอนนี้คุณกลับไปได้แล้วค่ะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ ท่านประธานก็ไม่พบคุณหรอก”
พูดจบ พนักงานต้อนรับก็หันไปมองเพื่อนร่วมงาน แล้วหัวเราะพลางนินทาด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเบา แต่เหยียนจือได้ยินชัดเจน
“สมัยนี้ผู้หญิงเป็นอะไรกันไปหมด แค่แต่งตัวสวยหน่อยก็กล้ามาบริษัทใหญ่ ๆ เพื่อเกาะคนรวยแล้ว”
เหอะ…
เหยียนจือยืดตัวขึ้นตามจังหวะ เปิดโทรศัพท์ต่อหน้าทั้งสองคนแล้วโทรออก นั่นคือเบอร์ที่เธอเพิ่งขอมาจากจี้ถิงโจวเมื่อคืน
จี้ถิงโจวกำลังประชุม จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศในห้องประชุม ทุกคนต่างมองหาว่าโทรศัพท์ของใครดัง เพราะกลัวว่าจี้ถิงโจวจะตำหนิ