เหยียนจือมึนงงจนสมองพร่าเลือน ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าการทำแบบนี้ถูกหรือผิด ร่างกายของเธอเอนซบอกชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเริ่มจิบกาแฟทีละน้อย
เรือนร่างที่เขาเฝ้ามองผ่านหน้าจอเมื่อวาน วันนี้กลับมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเช่นนี้ จี้ถิงโจวเม้มปาก ปลายนิ้วถูไล้เอวเล็กของหญิงสาวเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
เอวของเหยียนจือทั้งเล็กทั้งนุ่ม แม้ไม่มีร่องรอยของการออกกำลังกาย แต่กลับมีส่วนเว้าส่วนโค้งตามธรรมชาติ จี้ถิงโจวยังสัมผัสเจอแอ่งเอวบริเวณด้านหลังด้วย
“พี่ อย่าจับสิ จั๊กจี้นะ”
ร่างของเหยียนจือสั่นวูบ กาแฟในมือหกออกมาเล็กน้อย กระเซ็นเปื้อนหน้าอกของเธอ
“อ๊ะ!”
เหยียนจือร้องด้วยความตกใจ จี้ถิงโจวพลันตื่นตระหนก รีบถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง
“ไม่เป็นไร แค่ร้อนนิดหน่อย คงไม่เป็นอะไรมาก…”
เหยียนจือวางกาแฟลง แล้วปลดกระดุมเสื้อต่อหน้าจี้ถิงโจวเพื่อดูรอยเปื้อนบนอก
ผิวของหญิงสาวบอบบาง เมื่อถูกกาแฟหกใส่ เนื้อนุ่มบริเวณหน้าอกจึงมีรอยแดงจาง ๆ แต่คงหายไปในเวลาไม่นาน
“เสื้อของฉันพังหมดแล้วเพราะพี่ ต้องชดใช้ให้ฉันนะ”
เหยียนจือแตะผิวบริเวณนั้น ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนจนยุบลงเล็กน้อย ภาพนั้นทำให้จี้ถิงโจวคอแห้งผาก
“ชดใช้สิ จือจืออยากซื้อเสื้อผ้ากี่ชุด พี่ออกเงินให้หมด”