“อ๊ะ!”
เหยียนจือร้องอุทานขึ้นมา จี๋ถิงโจวโอบเอวหญิงสาวตัวน้อยไว้โดยสัญชาตญาณ ร่างของอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาชนอกเขาตรง ๆ ความนุ่มนิ่มแนบชิดกับแผงอกของเขาอย่างพอดิบพอดี
จี๋ถิงโจวก้มลงมองโดยไม่ทันตั้งตัว พอดีกับเห็นหน้าอกอวบคู่นั้นถูกเบียดจนผิดรูปอยู่บนอกของตน
……
“ลุกขึ้น”
จี๋ถิงโจวเอ่ยเสียงต่ำ สีหน้าเย็นชาเหมือนกำลังโกรธ เหยียนจือเห็นดังนั้นจึงยกแขนขึ้นพยุงไหล่ชายหนุ่ม แล้วถอยออกจากอ้อมแขนของเขา
“พี่เขยดุจังเลยค่ะ ฉันแค่ยืนไม่มั่นคงเอง”
เหยียนจือยู่ปาก ราวกับไม่พอใจที่ถูกดุ ดวงตากลมโตจ้องชายหนุ่มเขม็ง เห็นได้ชัดว่าอยากให้จี๋ถิงโจวใจอ่อน
จี๋ถิงโจวเกือบถอนหายใจ แต่ก็อดกลั้นไว้ เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวตัวน้อย สุดท้ายเขาเพียงโบกมือให้เธอรีบออกไป
“งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
เหยียนจือหมุนตัวออกจากห้องทำงานประธานบริษัท ทันทีที่ออกมา เธอก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ จึงมองตามไป และก็เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ขวางเธอไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ
เหยียนจือเลิกคิ้วใส่อีกฝ่าย คล้ายผู้ชนะกำลังโอ้อวดชัยชนะของตน หญิงคนนั้นชะงักไป ใบหน้าพลันแข็งค้าง
ประธานบริษัทดื่มกาแฟแก้วนั้นจริง ๆ เหรอ?
หญิงคนนั้นไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องจริง คำพูดที่เธอเพิ่งโอ้อวดใส่เหยียนจือเมื่อครู่ ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนเวทีหรอกหรือ