จี้ถิงโจวนึกว่าเหยียนจือมีธุระอะไรจะให้ช่วยอีก พอเปิดดูกลับเห็นเป็นรูปหญิงสาวในชุดรัดรูป โพสท่ายั่วยวนอยู่หน้ากระจก
ชุดนั้นเป็นเดรสสีม่วงอ่อน เมื่อสวมใส่แล้วจะออกมาดูเป็นอย่างไร ล้วนขึ้นอยู่กับส่วนเว้าส่วนโค้งของผู้สวมใส่
เรื่องนี้เหยียนจือโดดเด่นเหนือใคร เพราะเธอเป็นคนประเภทที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
บริเวณเอวและหน้าท้องของชุดเป็นผ้าโปร่งแสง เหยียนจือเอียงตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นแผ่นหลังที่เว้าแหว่งเป็นบริเวณกว้างราง ๆ
ชุดแบบนี้ตั้งใจใส่มายั่วยวนความปรารถนาลึก ๆ ในใจคนอื่นอย่างชัดเจน จี้ถิงโจวจ้องรูปนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะตอบกลับไป
【ชุดนี้ไม่เหมาะ จะใส่มาที่บริษัทไม่ได้】
“พี่เขยพูดอะไรน่ะ~ ฉันไม่ใส่ชุดนี้ไปบริษัทหรอก นี่เป็นชุดส่วนตัวที่ฉันอยากซื้อไว้ใส่เอง พี่เขยว่ามันสวยไหมคะ?”
เหยียนจือตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เสียงข้อความเสียงดังขึ้น จี้ถิงโจวชะงักนิ้วไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ภายในห้องทำงานเงียบสนิท มีเพียงเขาอยู่คนเดียว
สองวินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง สีหน้าเคร่งขรึมขณะกดเปิดข้อความเสียงนั้น
เสียงหวานนุ่มเจือความออดอ้อนของหญิงสาวดังขึ้น จี้ถิงโจวแทบจะนึกภาพสีหน้าของเธอตอนพูดประโยคนี้ออกมาได้
【ธรรมดา】
เหยียนจือเห็นคำตอบของชายหนุ่มแล้วก็โมโห เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหยิบลิปสติกแท่งหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วทาลงบนริมฝีปาก