ริมฝีปากสัมผัสเสียงดังแผ่วใส แอปเปิลหอมหวานก็เข้าไปอยู่ในปากของต้วนเฮ่อเสียแล้ว เขาตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
“อร่อยไหม”
เหยียนจือยิ้มตาหยีมองต้วนเฮ่อ เขาพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เหยียนจือ
เด็กสาวไม่รู้เรื่องรู้ราว ก้มหน้ากัดแอปเปิลในมือของตัวเองต่อไป โดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อยที่กัดกินต่อจากรอยที่ต้วนเฮ่อเพิ่งกัดไปเมื่อครู่
จู่ ๆ ต้วนเฮ่อก็รู้สึกร้อนวูบวาบ สายตาไม่ยอมละจากริมฝีปากสีชมพูของเหยียนจือเสียที
เขาจ้องนานเกินไป จนเหยียนจือแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นต่อไม่ไหว เด็กสาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบแอปเปิลอีกลูกที่ล้างไว้แล้วออกจากกระเป๋านักเรียน วางลงในมือต้วนเฮ่อ
“ให้พี่เฮ่อ เรากินด้วยกันนะ”
ต้วนเฮ่อหน้าเจื่อน เขารู้ว่าสายตาเมื่อครู่ทำให้เหยียนจือเข้าใจผิด แต่ก็ไม่ได้คิดจะอธิบาย เพียงเอ่ยขอบคุณจือจือ แล้วกัดแอปเปิลตามเธอจริง ๆ
ศาสตราจารย์เหยียนขับรถผ่านมาโดยบังเอิญและเห็นภาพเมื่อครู่เข้า แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก นึกว่าเด็ก ๆ กำลังหยอกล้อกันเท่านั้น
บทสนทนากับภรรยาก่อนหน้านี้ทำให้ศาสตราจารย์เหยียนฝังความคิดผิด ๆ ไว้ในใจ เขาเชื่อว่าทั้งสองคนไม่มีทางมีความสัมพันธ์อื่นนอกจากพี่น้อง
หลังจากกินแอปเปิลหมด เหยียนจือก็เริ่มง่วงจนตาปรือ ศีรษะโงนเงนไปมา ต้วนเฮ่อเห็นแล้วทนไม่ไหว จึงขยับศีรษะของเธอมาพิงไหล่ตัวเอง
“อาจารย์ครับ ถ้าขับจนเหนื่อยแล้วให้ผมขับแทนก็ได้นะครับ”
ต้วนเฮ่อเอ่ยอย่างเป็นห่วง กลัวว่าศาสตราจารย์เหยียนจะฝืนตัวเอง อีกฝ่ายส่ายหน้า