หลังจากเซี่ยเจิ้งชูเอ่ยความต้องการของตัวเองออกไป ปลายสายก็เงียบลงอีกครั้ง เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อยหรือเปล่า
ถูกสาวน้อยเมินใส่มาเกือบทั้งวัน เซี่ยเจิ้งชูพลันตระหนักว่า หากอีกฝ่ายตั้งใจจะไม่สนใจเขาขึ้นมาจริง ๆ เขาอาจไม่มีทางตามหาเธอพบเลยก็ได้
ทั้งหน้าตา อายุ หรือแม้แต่ชื่อของสาวน้อย เซี่ยเจิ้งชูล้วนไม่รู้สักอย่าง
สภาพที่ต้องเป็นฝ่ายตั้งรับเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่สบายใจ อย่างน้อยเขาก็อยากรู้ว่าสาวน้อยหน้าตาเป็นอย่างไร เผื่อบังเอิญพบกันข้างนอกจะได้ไม่คลาดกันไปอย่างน่าเสียดาย
ขณะที่เซี่ยเจิ้งชูกำลังคิดว่าจะอธิบายประโยคเมื่อครู่อย่างไรดี อีกฝ่ายก็ส่งรูปมาให้กะทันหัน
เซี่ยเจิ้งชูตั้งใจขึ้นมาทันที ก่อนกดเปิดรูปนั้น
ในรูปเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ผมดัดลอนใหญ่สีแดงสดสะดุดตา ดวงตาเรียวยาวเฉี่ยวขึ้น ปลายคางแหลม ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม มองออกได้ไม่ยากว่าเป็นหญิงงามเย้ายวน
แต่...นี่ไม่ค่อยเหมือนสาวน้อยในจินตนาการของเซี่ยเจิ้งชูเลย
ในความคิดของเขา สาวน้อยที่คุยด้วยน่าจะเป็นคนซุ่มซ่าม ใสซื่อ และไร้เดียงสา แต่ผู้หญิงในรูปดูฉลาดเฉลียวและผ่านโลกมามาก
ภาพถ่ายกับความทรงจำในใจช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เซี่ยเจิ้งชูจึงขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ
เมื่อเทียบกับใบหน้านี้ เขากลับคิดว่าพนักงานสาวในบริษัทที่ชื่อเหยียนจือเหมาะกับภาพในใจของเขามากกว่าเสียอีก
【พี่เซี่ยว่าฉันสวยไหมคะ?】
ในที่สุดสาวน้อยที่ปลายสายก็ยอมพูด ประโยคหนึ่งของเธอทำให้ชายหนุ่มได้สติ เขาจ้องรูปนั้นเงียบ ๆ ก่อนตอบไปว่าสวย