“พี่ลู่ วันนี้ทำไมกลับมาเร็วจังเลยคะ”
แววตาเหยียนจือลนลาน เธอซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลังด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ลู่สือเจ๋อเห็นท่าทางนั้นก็พอเดาได้ว่าเธอกำลังถ่ายคลิปสั้นอยู่
สาวน้อยยังไม่รู้ว่าเขารู้บัญชีที่เธอใช้บนอินเทอร์เน็ตแล้ว ลู่สือเจ๋อไม่ได้คิดจะบอกเธอเอง เขาแววตาวูบไหวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแกล้งถาม
“กำลังถ่ายคลิปอยู่เหรอ”
“อืม... ถ่ายเล่น ๆ น่ะค่ะ”
เหยียนจือจับชายแขนเสื้ออย่างเขินอาย ใบหูแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าการถูกจับได้ทำให้เธออับอายไม่น้อย
“ใส่เสื้อของพี่อยู่เหรอ”
ลู่สือเจ๋อถามถึงเรื่องที่เขาสนใจที่สุด เหยียนจือกะพริบตา ก่อนจะดึงเสื้อเชิ้ตขึ้นมาต่อหน้าชายหนุ่ม แล้วซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งลงไป
“มีกลิ่นของพี่ลู่อยู่ หนูชอบมากเลยค่ะ รู้สึกเหมือนพี่ลู่อยู่ข้าง ๆ จือจือตลอดเวลา”
……
แย่แล้ว
ลูกกระเดือกของลู่สือเจ๋อขยับขึ้นลงอย่างแรง ปลายนิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว โอบเอวเหยียนจือแล้วยกเธอมานั่งบนตัก
เหยียนจือหลุดเสียงอุทานเบา ๆ พลางระวังไม่ให้แผลของตัวเองถูกกระทบ
ลู่สือเจ๋อก้มลงจูบพรมไปทั่วใบหน้าของเหยียนจือ ครั้งแล้วครั้งเล่า เต็มไปด้วยความรักและความอาลัยอาวรณ์
เหยียนจือถูกเขาทำให้เคลิบเคลิ้ม จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ส่งริมฝีปากที่ยังบวมเล็กน้อยไปหาเขา
ระหว่างที่ริมฝีปากและลิ้นพัวพันกัน ลู่สือเจ๋อปลดกระดุมตรงกลางเสื้อเชิ้ตของเหยียนจือ มือใหญ่สอดผ่านช่องว่างเข้าไปลูบไล้เอวคอดที่ทำให้เขาหลงใหล