แต่เรื่องที่ทำให้ชายหนุ่มกลุ้มใจไม่น้อยก็คือ เด็กสาวคนนั้นไม่ยอมรับเงินจากเขาเลย
ในสายตาของเซี่ยเจิ้งชู เงินโอนแค่ไม่กี่ร้อยหยวนไม่นับว่าเป็นการให้เงินด้วยซ้ำ เงินจำนวนนั้นยังไม่พอค่าอาหารที่เขาสั่งให้เด็กสาวด้วยซ้ำ
เชื่อฟังขนาดนี้ ไม่เอาเงิน ไม่เอาของขวัญ เอาแต่คุยกับเขาอย่างว่าง่าย ดูท่าอีกฝ่ายคงอยากคบกับเขาด้วยใจจริง
เซี่ยเจิ้งชูคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง สีหน้าพลันกระจ่างขึ้น เขามองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ความคิดในใจก็เปลี่ยนไปอีกครา
【ได้ ถ้าเธอไม่เอาก็ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ต่อไปอย่าสั่งอาหารเดลิเวอรีมั่วซั่วอีก ฉันจะจัดส่งอาหารให้เธอตรงเวลา】
【ได้เลย~ ขอบคุณนะคะพี่เซี่ย】
เด็กสาวตอบกลับมาอย่างรวดเร็วจริง ๆ แล้วเธอก็ไม่เคยปฏิเสธเรื่องอาหารเลย
บางทีเด็กสาวอาจนึกไม่ถึงว่าอาหารเพียงมื้อเดียวจะมีราคาแพงถึงหลักพันหลักหมื่น จึงไม่ทันระวังในเรื่องนี้
เหยียนจือรออาหารอย่างสบายใจ ระหว่างนั้นก็คุยกับชายหนุ่มไปด้วย แต่ตลอดเวลานั้นเธอไม่เคยเอ่ยปากขอให้เขาโอนเงินมาเลย
เย่เฟยแปะแผ่นมาสก์หน้าแล้ววิ่งมาถึงห้องของเหยียนจือ เธอผลักประตูเข้ามามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
“ยังคุยกับเขาอยู่อีกเหรอ ได้เงินมาหรือยัง?”
“ยังเลย”
เหยียนจือส่ายหน้า เย่เฟยกลอกตาอย่างหงุดหงิดแล้วเดินออกไป
“การให้เธอช่วยคุยกับเขานี่เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตฉันแล้ว อย่างน้อยเวลาฉันคุยหยอดกับอีกฝ่ายก็ยังขอเงินได้ตั้งหลายพัน แต่หลายวันมานี้เธอขอมาได้แค่ไม่กี่ร้อยเอง ไม่เอาไหนเลย”