หัวหน้าทีมเผยสีหน้าอ่อนโยนเป็นมิตร เหยียนจือพยักหน้าอย่างงุนงง ก่อนจะส่งไฟล์ต้นฉบับให้ไปอย่างนั้น
หลังจากได้ไฟล์ต้นฉบับมา หัวหน้าทีมก็ยืนยันได้ว่างานออกแบบนี้เป็นฝีมือของเหยียนจือ เขากำพู่กันไว้ในมือ แล้วลงมือแก้รายละเอียดที่ขัดหูขัดตาอย่างไม่ไว้หน้า
พอถึงการประชุมในวันรุ่งขึ้น หัวหน้าทีมก็มั่นใจเต็มเปี่ยม นำผลงานออกไปส่ง
“บอสลองดูนี่ได้เลยครับ ทั้งหมดเป็นแบบงานที่ผมออกแบบด้วยตัวเอง แตกต่างจากงานก่อนหน้านี้มาก”
หัวหน้าทีมเปิดสไลด์นำเสนอขึ้นมา บนนั้นปรากฏผลงานที่เหยียนจือออกแบบอย่างชัดเจน เด็กสาวเบิกตากว้าง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
นั่นเป็นผลงานที่เธอออกแบบเองไม่ใช่หรือ?
แม้จะถูกแก้ไขไปบ้าง แต่ก็ยังคล้ายกับฉบับที่เหยียนจือส่งไปถึง 80 เปอร์เซ็นต์
เซี่ยเจิ้งชูไม่ทันสังเกตสีหน้าของคนด้านล่าง เขามองผลงานบนจอด้วยแววตาพึงพอใจ
“แบบนี้ออกแบบได้ดีทีเดียว ดีกว่างานก่อน ๆ ที่ไม่มีชีวิตชีวาพวกนั้นมาก”
รอยยิ้มตรงมุมปากหัวหน้าทีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับไม่หยุด เหยียนจือนั่งอยู่ด้านล่าง อ้าปากราวกับอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ย สุดท้ายจึงได้แต่กลืนความขมขื่นลงไปเงียบ ๆ ขอบตาแดงก่ำ
เซี่ยเจิ้งชูไม่ใช่คนชอบยืดเยื้อในที่ประชุม เขาสั่งงานที่ต้องทำต่อจากนี้อย่างรวบรัด แล้วก็ประกาศเลิกประชุม
เหยียนจือก้าวเดินออกไปอย่างหนักอึ้ง สายตาของเซี่ยเจิ้งชูบังเอิญเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของเธอ เขาขมวดคิ้ว