ท้ายที่สุด เซี่ยเจิ้งชูก็ทำได้เพียงอธิบายทุกอย่างว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ทว่าความสงสัยได้หยั่งรากลงในใจแล้ว รอเพียงวันหนึ่งให้มันผลิดอกออกผล
【เล่นให้สนุกนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกฉันได้ทุกเมื่อ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ】
เซี่ยเจิ้งชูรู้ดีว่าหากส่งซองแดงให้อีกฝ่าย สาวน้อยคงไม่ยอมรับแน่ จึงทำได้เพียงบอกให้อีกฝ่ายเข้าใจถึงท่าทีของตนอย่างชัดเจน
พวกเขายังห่างเหินกันเกินไป สาวน้อยถึงไม่กล้ารับเงินของเขา
เซี่ยเจิ้งชูทอดถอนใจอยู่ในใจ ไม่คิดเลยว่าตนจะเกิดความคิดอยากพบอีกฝ่ายตัวจริงขึ้นมา
ถ้าเป็นไปได้ การได้เห็นสาวน้อยยืนอยู่ตรงหน้าด้วยตาตัวเองก็คงดีไม่น้อย
ความคิดนั้นงอกงามขึ้นราวกับวัชพืช และเติบโตอย่างบ้าคลั่งในใจ เซี่ยเจิ้งชูมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนแตะเปิดรูปที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ทีละรูป
เซี่ยเจิ้งชูไม่ทันสังเกตว่าตนบันทึกรูปไว้ทั้งหมด ยกเว้นรูปเซลฟี่ที่สาวน้อยส่งมาเมื่อครั้งก่อน
เซี่ยเจิ้งชูคิดว่าตนไม่ได้สนใจหน้าตา ไม่ว่าสาวน้อยจะหน้าตาเป็นอย่างไรก็ยอมรับได้ แต่ลึก ๆ แล้วกลับปฏิเสธความรู้สึกขัดแย้งนี้โดยสัญชาตญาณ
เหยียนจือเก็บของใส่กระเป๋าเป้ไว้ แล้วหอบมันไปทำงานในวันรุ่งขึ้น พอเห็นลิฟต์ที่ยังคงแน่นขนัด หัวใจของเหยียนจือก็หวาดหวั่นขึ้นมา
“กลัวเหรอ?”
เซี่ยเจิ้งชูมาปรากฏตัวด้านหลังสาวน้อยตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เหยียนจือเงยหน้าขึ้น มือยกขึ้นหมายจะดันแว่นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่าพอแตะลงไปกลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า