ป้อนเค้กเองจะยากอะไร เหยียนจือพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะหยิบช้อนมาตักเค้กชิ้นเล็ก ๆ แล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากชายหนุ่ม
เซี่ยเจิ้งชูให้ความร่วมมือ อ้าปากกินคำแรกเข้าไปอย่างว่าง่าย ทว่าเมื่อเหยียนจือจะป้อนต่อ เขากลับเม้มปากแน่น ไม่ยอมกินอีก
“พี่ขอเปลี่ยนวิธีป้อนกับจือจือได้ไหม?”
ระหว่างพูด เซี่ยเจิ้งชูใช้นิ้วแตะริมฝีปากของเหยียนจือ มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดของชายหนุ่มค่อย ๆ ลูบไล้ริมฝีปากแดงระเรื่อของหญิงสาว ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชวนให้ใจเต้นแรง
“ปะ...ป้อนด้วยปากเหรอคะ?!”
เหยียนจือใช้เวลาคิดอยู่พักใหญ่กว่าจะเข้าใจเจตนาของชายหนุ่ม เธอเบิกตากว้างราวกับลูกแมวที่กำลังตกใจ
“ได้ไหม?”
เซี่ยเจิ้งชูรู้มานานแล้วว่าใบหน้าของตัวเองมีอิทธิพลต่อหญิงสาวเพียงใด เขาขานรับเบา ๆ ก่อนจะมองเหยียนจือด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง ในแววตายังแฝงความออดอ้อนอยู่จาง ๆ
หัวใจของเหยียนจือพลันเริ่มหวั่นไหว เธอกำช้อนเอาไว้ สายตาวูบไหวลังเล
“พี่เซี่ย...ฉันทำไม่เป็นค่ะ”
เหยียนจือหน้าแดงก่ำ รีบแก้ตัว เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะป้อนเค้กด้วยปากอย่างไร ในเมื่อมันต้องเละหมดแน่
“พี่สอนเอง”
เซี่ยเจิ้งชูหยิบช้อนจากมือหญิงสาว ตักเค้กชิ้นใหญ่กว่าเมื่อครู่ออกมา แล้วยื่นให้เธอกัดเบา ๆ แค่ครึ่งเดียวก็พอ
เหยียนจือค่อย ๆ กัดเค้กชิ้นนั้นอย่างระมัดระวัง กลัวมันจะหล่นจากปาก วินาทีถัดมาเธอก็รู้สึกถึงนิ้วมือของชายหนุ่มที่จับคางแล้วเชยขึ้น จากนั้นริมฝีปากของเขาก็แนบลงมา