หลังจากชายหนุ่มกระชากผ้าปิดอกออกแล้วโยนลงพื้น ร่างของเหยียนจือก็ไร้สิ่งใดบดบังสายตาอีกต่อไป
นางยกมือทั้งสองขึ้นปิดอกโดยไม่รู้ตัว แต่ชุยเจ๋อกลับจับมือของนางออกอย่างหนักแน่นในวินาทีถัดมา
“ให้ข้าดูหน่อย”
เสียงของชุยเจ๋อแหบพร่าอย่างยิ่ง แววตาร้อนแรงคู่นั้นทำให้ร่างของเหยียนจือสั่นไหว ผิวขาวผ่องของนางค่อย ๆ แดงระเรื่อเพราะความประหม่า
สตรีผู้นี้ช่างมีเสน่ห์เย้ายวนมาแต่กำเนิดจริง ๆ
หากสตรีเช่นนี้เกิดในยุคสมัยเช่นนี้ โดยไม่มีภูมิหลังแข็งแกร่งหรือที่พึ่งอันมั่นคง ไม่ช้าก็เร็วคงถูกพวกเดนมนุษย์ที่หมายปองนางรุมแย่งชิงจนไม่เหลือชิ้นดี
ตอนนี้เขาเห็นร่างของเหยียนจือจนหมดแล้ว ทั้งยังคิดจะทำเรื่องเกินเลยยิ่งกว่านี้ ต่อไปนางก็ทำได้เพียงอยู่ข้างกายเขา อย่าคิดหนีไปไหนอีกเลย
ชุยเจ๋อก้มหน้าลงจูบริมฝีปากแดงของเหยียนจืออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้หยุดเพียงแค่คลอเคลียอยู่กับริมฝีปาก หากยังไล้ลงไปเรื่อย ๆ จนสติของหญิงสาวพร่าเลือน เผลอไผลตอบสนองตามการเคลื่อนไหวของเขา
บนผิวเนียนนุ่มขาวผ่องของเหยียนจือมีรอยประทับเพิ่มขึ้นทีละรอย นางไร้เรี่ยวแรงจนต้องพยุงร่างชายหนุ่มไว้ ดวงตาพร่าไหว
“อาจือ ข้าแทบอดใจไม่ไหวแล้ว”
ชุยเจ๋อเริ่มควบคุมฤทธิ์ยาในร่างกายไม่อยู่ เขายกขาทั้งสองของหญิงสาวขึ้นเกี่ยวเอวตนเอง ก่อนจะสอดนิ้วประสานกับนาง
“ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
“บ่าวเชื่อใจท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”
เหยียนจือพยักหน้าทั้งน้ำตา เส้นผมดำขลับสยายอยู่เบื้องหลัง ขับให้นางดูงดงามราวกับเซียน หญิงงามเช่นนี้ ต่อไปจะเป็นของเขาทั้งหมด