จะพาเหยียนจือออกไปด้วยหรือ? สาวใช้ตัวน้อยคนนั้นมาอยู่จวนแม่ทัพได้ปีกว่าแล้ว เกรงว่าคงไม่เคยมีโอกาสออกไปไหน หากพานางออกไปเดินเล่นคลายใจได้ นางคงดีใจขึ้นบ้าง
ชุยเจ๋ออดครุ่นคิดไม่ได้ ทำให้เฉินซือซือมีโอกาสอยู่ข้างกายเขาต่อไป
「ท่านแม่ทัพ?」
「ค่อยหารือกันอีกหลายวันข้างหน้า ไม่ต้องพาซ่งจือเวยไป นางไม่ชอบเรื่องพวกนี้」
ชุยเจ๋อตอบตกลง ทั้งยังกันซ่งจือเวยออกไปด้วยคำพูดนั้น เฉินซือซือแอบดีใจ ท่านแม่ทัพกับฮูหยินมีปัญหากัน ย่อมเป็นประโยชน์ต่อนางที่จะได้ขึ้นแทน
「มีเรื่องอื่นจะพูดอีกหรือไม่?」
เรื่องที่ควรตกลงเขาก็ตกลงแล้ว เหตุใดเฉินซือซือยังไม่ไปอีก?
「ท่านแม่ทัพ หลายวันนี้ท่านไม่ได้พบซือซือเลย ไม่คิดถึงซือซือบ้างหรือเจ้าคะ?」
เฉินซือซือเลียริมฝีปาก ก่อนก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วส่งสายตายั่วยวนให้ชุยเจ๋ออย่างกล้าหาญ
「เฉินซือซือ ตอนนั้นเราตกลงกันแล้วว่าแค่แสดงละครต่อหน้าคนอื่น ไม่มีความรู้สึกผูกพันแม้แต่น้อย」
ชุยเจ๋อทำหน้าเย็นชาแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่าวันนี้ร่างกายร้อนรุ่มกว่าปกติมาก
「แต่ท่านแม่ทัพดีกับซือซือถึงเพียงนี้ ซือซือเองก็ไม่อยากหวั่นไหวหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพเปรียบดังจันทร์กระจ่าง ส่องสว่างอยู่ข้างกายซือซือทุกวัน แล้วซือซือจะทำเป็นไม่เห็นได้อย่างไร!」
เฉินซือซือกุมอกเผยความในใจ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา นางแทบจะยกย่องบุรุษให้สูงเสียดฟ้า แล้วเหยียบย่ำตนเองให้ต่ำติดดิน ยกยอแล้วกดตนเช่นนี้ หากเป็นบุรุษคนอื่นคงหวั่นไหวไปนานแล้ว