ภายในม่านมงคลสีแดง เสียงครางแผ่วเบาของหญิงสาวดังขึ้น
เย่ซินหร่านรู้สึกราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในร่าง ราวกับมันกำลังแผดเผาจนตัวเธอแทบละลาย
เธอบิดตัวอย่างกระสับกระส่าย
ข้างหูยังมีเสียงพูดขาด ๆ หาย ๆ ดังมา
“หวยอัน ข้านำยาถอนพิษมาให้แล้ว ส่วนจะได้ผลหรือไม่ ก็ต้องดูว่านางมีวาสนาแค่ไหน
ข้าว่านะ เจ้าอุตส่าห์ลำบากทำไมกัน
ยาชั้นต่ำแบบนี้ถอนพิษง่ายที่สุดแล้ว ขอแค่พวกเจ้าสองคนขึ้นเตียงด้วยกัน รับรองว่าได้ผลดีกว่ายาถอนพิษเสียอีก
พอดีวันนี้เจ้าแต่งงาน ก็ถือว่าเพิ่มสีสันในห้องหอก็แล้วกัน!”
อีกฝ่ายพูดจ้อไม่หยุด
เสียงเย็นชาพลันเอ่ยตัดบทขึ้นมา “ส่งยามาแล้วก็รีบไปเสีย!”
“เฮ้ เจ้านี่นะ ข้าอุตส่าห์รีบมาถึงนี่เพราะอยากดื่มเหล้ามงคลสักจอก เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร!”
“ที่นี่ไม่มีเหล้ามงคล อยากดื่มก็ไปดื่มข้างนอก!”
“ขี้เหนียวชะมัด!”
สิ้นเสียงนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น คล้ายมีใครเดินออกจากห้องไป
เย่ซินหร่านสูดหายใจลึกสองครั้ง พยายามเรียกสติกลับคืนมา
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอไม่ได้จุดชนวนทำลายตัวเองจนระเบิดห้องทดลองไปพร้อมกัน เพื่อหนีการลักพาตัวขององค์กรจากประเทศศัตรูหรอกหรือ?
หรือสุดท้ายก็ยังถูกศัตรูจับตัวมาได้?
ขณะที่กำลังสับสน ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งก็ทะลักเข้ามาในสมอง
เย่ซินหร่านรีบเรียบเรียงสถานการณ์ตรงหน้า แล้วก็ถึงกับอึ้งไป
ข่าวดี: เธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ถูกลักพาตัว!
ข่าวร้าย: เธอทะลุมิติมาแล้ว! แถมยังแต่งงานกับชายขาพิการอีกด้วย
ชายขาพิการเป็นนายพราน ทั้งยังมีเด็กสามคนติดตัวมาด้วย!
เจ้าของร่างเดิมชื่อและแซ่เดียวกับเธอ เพราะไม่อยากแต่งงานจึงกรีดข้อมือตัวเองในห้องหอ นั่นจึงทำให้เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้
น่าสงสารชะมัด!
เย่ซินหร่านถอนใจอย่างเศร้าสร้อย!
ทำไมถึงทะลุมิติมาเป็นคนตัวเล็กน่าสงสารที่พ่อไม่รักแม่ไม่เอาด้วยนะ
ไม่รักก็แล้วไปเถอะ ยังจะจับเธอแต่งกับชายขาพิการอีก!
ในตอนนั้นเอง ชายที่นั่งนิ่งอยู่ในห้องมาตลอดก็ลุกขึ้น เดินมาทางเตียงที่เย่ซินหร่านนอนอยู่
เย่ซินหร่านมองเงาร่างที่ก้าวขาข้างหนึ่งสั้นข้างหนึ่งยาวผ่านม่านเตียง ฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมด
เขามาแล้ว! เขามาแล้ว! เขาจะขึ้นเตียงกับฉันแล้ว!
“ท่าน...ท่านอย่าเข้ามา!”
เสียงของเย่ซินหร่านสั่นเครือ ทั้งยังแฝงความเย้ายวนจนเธอหน้าแดง
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นชา
แต่เขาไม่ได้สนใจคำพูดของนาง กลับยื่นมือเปิดม่านเตียงทันที
เขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไป
เย่ซินหร่านไม่มีเวลาตั้งตัว ทำได้เพียงรีบลุกนั่งแล้วดึงผ้าห่มมาปิดร่าง
ขณะเดียวกัน คำว่า “เชี่ย” ก็หลุดออกมาจากปากเธอสองครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
ครั้งแรกเพราะความหล่อของผู้ชายตรงหน้า
ชายผู้นี้มีคิ้วตาคมเข้มดุจหมึก ใบหน้าคมชัด รูปร่างสูงโปร่งตั้งตรงราวต้นสน
รูปโฉมและบุคลิกเช่นนี้ หากอยู่ในรายชื่อชายหล่อในใจของเย่ซินหร่าน อย่างน้อยก็ต้องติดสามอันดับแรกแน่นอน
ส่วนคำว่าเชี่ยครั้งที่สองนั้น เพราะตัวเธอเอง
ด้านหลังชายหนุ่มมีกระจกทองแดงบานหนึ่ง และบัดนี้มันสะท้อนใบหน้าที่น่าเกลียดสุดขีดของเธอพอดี
แก้มซ้ายมีแผลเป็นสีน้ำตาลแดง
ลากยาวตั้งแต่คิ้วลงมาจนถึงคาง
ส่วนแก้มขวากลับโบกแป้งหนาเตอะ
มองแล้วไม่เหมือนคนไม่เหมือนผี แม้แต่ตัวเธอเองยังสะดุ้ง!
ดี ดี ดี!
เธอขอถอนคำพูดเมื่อครู่ ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางมาขึ้นเตียงกับเธอแน่ ด้วยสภาพหน้าตาแบบนี้
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนจัดการแต่งงานนี้ ชายขาพิการคู่กับหญิงหน้าตาอัปลักษณ์ สองคนนี้คงทุกข์พอกันสินะ!
เมื่อเทียบกันแล้ว ชายหนุ่มใจเย็นกว่ามาก
เมื่อเผชิญหน้ากับรูปโฉมของเย่ซินหร่าน เขาไม่ได้หวาดกลัวหรือรังเกียจ เพียงถามเสียงเรียบว่า
“ยาที่อยู่ในตัวเจ้า ใครเป็นคนวางยา?”
ถ้าเขาไม่พูดถึงก็คงไม่เป็นไร แต่พอเอ่ยขึ้นมา เย่ซินหร่านก็รู้สึกเหมือนมีมดนับพันไต่ไปทั่วร่างอีกครั้ง
ความคันนั้นแผ่ซ่านจากภายในสู่ภายนอก พร้อมความปรารถนาจากส่วนลึกของวิญญาณ
ทั้งที่เป็นยาปลุกกำหนัดชั้นเลวที่สุดแท้ ๆ แต่กลับทำให้คนควบคุมตัวเองไม่ได้!
“เป็น...แม่ข้า! อืม~!”
เธอบิดตัวอย่างกระสับกระส่าย เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ
เย่ซินหร่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกมือปิดปากตัวเอง
แม่ของเจ้าของร่างเดิมใจร้ายจริง ๆ!
กลัวว่าลูกสาวจะไม่ยอมแต่งงาน ถึงกับใช้วิธีแบบนี้
ช่างต่ำช้า ไร้ยางอาย และเลวทราม!
เย่ซินหร่านก่นด่าในใจไปนับหมื่นครั้ง
แต่แววตากลับพร่าเลือนยิ่งกว่าเดิม
กลิ่นกายของชายหนุ่มหอมชวนให้หลงใหล พอเขาเข้ามาใกล้ ไฟปรารถนาในกายเธอก็ยิ่งลุกโชน
บ้าจริง!
สติเริ่มพร่าเลือนขึ้นทุกที จะทนไม่ไหวแล้วทำอย่างไรดี?
เย่ซินหร่านพลันพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม
เซียวหวยอันคิดจะหลบ แต่เพราะขาไม่สะดวกจึงสะดุดเข้าเสียก่อน กลายเป็นถูกเย่ซินหร่านกดทับอยู่ข้างล่างพอดี
“อืม...”
ชายหนุ่มเจ็บจนส่งเสียงครางในลำคอ
แต่เมื่อเสียงนั้นเข้าหูเย่ซินหร่าน กลับฟังคล้ายคำเชื้อเชิญ
เธอฉีกทึ้งเสื้อผ้าของชายหนุ่มอย่างแรง
【แคว่ก】!
“เจ้าตัวหอมจัง!”
【แคว่ก】!
“สีผิวก็เป็นแบบที่ข้าชอบด้วย!”
【แคว่ก】!
“วางใจเถอะ ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง!”
……
คำหวานพรั่งพรูออกจากปากได้อย่างง่ายดาย
เย่ซินหร่านกลับกลุ้มใจที่แก้สายคาดเอวของชายหนุ่มไม่ออกเสียที
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบถึงขีดสุด
“ลงไปจากตัวข้า!”
“ไม่!”
ถอดเสื้อผ้าของชายหนุ่มไม่ได้ เย่ซินหร่านจึงเริ่มฉีกเสื้อผ้าของตัวเองแทน
เซียวหวยอันทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายกมือจิ้มลงที่แผ่นหลังของเย่ซินหร่าน ร่างของนางก็พลันอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง ได้แต่ฟุบอยู่บนตัวเขา
เซียวหวยอันลุกขึ้น อุ้มเย่ซินหร่านโยนลงบนเตียง จากนั้นจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย แล้วกล่าวเสียงเย็นว่า “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมแต่งงานถึงขั้นยอมตาย เหตุใดเรื่องแค่นี้ถึงทนสักหน่อยไม่ได้?
ป้าจางกำลังต้มยาถอนพิษอยู่ ดื่มยาแล้วเจ้าก็กลับบ้านไปเถอะ!”
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินออกไปนอกห้อง
เย่ซินหร่านกลับเอ่ยเรียกเขาไว้
“ช้าก่อน!”
เซียวหวยอันชะงักฝีเท้า
เย่ซินหร่านได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย ฝืนถามว่า “ท่านปฏิเสธได้เด็ดขาดขนาดนี้ เพราะไม่ชอบใบหน้าของข้า หรือว่าท่านทำไม่ได้กันแน่?”