เมื่อได้ยินคำพูดของเกาไข่ ถังเชียนก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากวงแขน
แล้วมองไปที่หลินหนาน
ตลอดทางที่ผ่านมา เกิดเรื่องมากมายถี่เกินไป
จนเธอไม่มีเวลาคิด
ตอนนี้พอถูกเกาไข่เตือน ก็ได้รู้สึกจริงๆ ว่าการได้หลินหนานร่วมทางมานั้นเหมือนเป็นพรหมลิขิต
หลินหนานสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ จึงหันมามอง
"เธอเป็นยังไงบ้าง?"
ถังเชียนส่ายหน้า
"ไม่เป็นไรแล้ว แค่ตกใจนิดหน่อย..."
พูดจบ เธอก็หันไปมองศพของหลี่กั๋วหัวที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
"ไม่คิดเลยว่าหลี่กั๋วหัวจะเจอเหตุร้ายได้เร็วขนาดนี้"
"เราหาที่เหมาะสมสักแห่ง แล้วฝังเขาอย่างดีเถอะ"
นี่คือสิ่งเดียวที่เธอในฐานะหัวหน้าทีมจะทำได้ในตอนนี้!
หลินหนานพยักหน้า
"ฟ้ามืดแล้ว ผมว่าที่นี่สภาพดี เหมาะแก่การตั้งแคมป์"
"คืนนี้พักที่นี่ก่อน รุ่งเช้าค่อยออกเดินทาง หาที่เหมาะสมระหว่างทางแล้วค่อยฝังหลี่กั๋วหัว"
ถังเชียนพยักหน้า
"เธอจัดการได้ดีมาก เอางั้นก็ได้"
เกาไข่กับเผิงเถาเริ่มกางเต็นท์
จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย หลินหนานก็สั่งการ
"กลางคืน เราสามคนผลัดกันเฝ้ายาม คนละสองชั่วโมง ผมเฝ้าแรก ที่เหลือพวกเธอจัดกันเอง"
เกาไข่ยังไม่ค่อยวางใจ
"เฝ้าคนเดียวจะอันตรายเกินไปไหม ที่นี่มันแปลกพิลึก โดยเฉพาะตอนกลางคืนอะไรก็โผล่ออกมาได้"
"ไม่เป็นไร เฝ้าคนเดียวไม่ได้หมายความว่าถ้าเจออันตรายจะต้องรับมือคนเดียว พอมีอะไรผิดปกติก็ตะโกนให้ดังๆ จำไว้ว่าห้ามลงมือคนเดียวเด็ดขาด"