หลินหนานหยุดฝีเท้าลง คิดวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันอย่างใจเย็น
แม้หมอกหนาจะบดบังสายตา แต่พวกเขาทุกคนมีเข็มทิศติดตัว ขอแค่จ้องเข็มทิศแล้วเดินไปตามทิศทาง ก็คงไม่หลงทาง
แต่ปัญหาคือ หมอกหนาบดบังสายตา ทำให้พวกเขาไม่อาจสัมผัสถึงอันตรายรอบข้างได้ทันท่วงที
งูคอไก่ป่าโจมตีได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หากมันจู่โจมพวกเขาในเวลานี้ คงป้องกันไม่ทัน
คิดมาถึงตรงนี้ หลินหนานตัดสินใจทันที
"เราตั้งค่ายพักที่นี่ก่อน รอหมอกจางลงสักหน่อยแล้วค่อยออกเดินทางต่อ"
การตั้งค่ายระยะสั้นไม่จำเป็นต้องยกขบวนใหญ่เหมือนเมื่อคืน
เกาไข่กับเผิงเถาเพียงกางเต็นท์แบบง่ายๆ หลังหนึ่ง ให้ถังเชียนกับโจวเผิงอยู่ข้างใน
แล้วรอบๆ ก็ขึงเส้นด้ายไว้หลายเส้น โดยมีกระดิ่งห้อยอยู่
แบบนี้ พอมีสัตว์อะไรใกล้เข้ามา เสียงกระดิ่งก็จะเตือนพวกเขาได้
"ยังไงก็ตามแผนเดิม ฉัน เผิงเถา และหลินหนาน ผลัดกันเฝ้ายามคนละสองชั่วโมง"
"รอบนี้ฉันเฝ้าก่อน!"
เกาไข่พูดพลางหมุนตัวปีนขึ้นต้นไม้ข้างๆ
ไม่กี่ก้าวก็ปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ ยืนหยัดอย่างมั่นคง
"เฮ้ อย่าพูดเลยนะ ยิ่งสูงไปหมอกยิ่งบางลง มองเห็นได้ไกลขึ้นด้วย"
"อย่างน้อยก็มองเห็นได้ไกลกว่ายี่สิบเมตร พวกนายวางใจพักผ่อนได้เลย!" เกาไข่พูดอย่างตื่นเต้น
หลินหนานกับเผิงเถาพยักหน้า ต่างก็เข้าไปในเต็นท์
การเดินป่าในป่าฝนใช้พลังกายมหาศาล พวกเขาต้องรีบหาเวลาพักผ่อน เติมพลังให้เต็มที่