"ถุงหมดแล้ว"
ชายคนนั้นโยนของบางอย่างลงถังขยะ แล้วยื่นมือไปหยิบลิ้นชักหัวเตียง กล่องข้างในว่างเปล่า
ชิ้นสุดท้าย เพิ่งใช้ไปเมื่อกี้
บนเตียง ร่างสองร่างที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อแนบชิดกัน แขนที่แข็งแรงของเขายันอยู่ข้างตัวจ้าวชิงเหอ
พัดลมเก่าๆ หมุนเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด แอร์ส่งเสียงหึ่งๆ ต่อเนื่อง กดดันความอบอ้าวของห้องเช่าเอาไว้พอประมาณ
จ้าวชิงเหอบนเตียงลืมตาขึ้นมาทันใด เกือบคิดว่ามีขโมยเข้ามาในห้อง เกือบช็อกจนเป็นลม
เธอไม่รีรอแม้แต่น้อย ยกเท้าขึ้นถีบคนที่อยู่บนตัวอย่างแรงจนร่วงลงไป
ชายที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงกับพื้น เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง แสงจันทร์ลอดผ่านช่องม่านตกลงมาพอดีที่สันคิ้วและสันจมูกของเขา เน้นกรามที่คมชัดและแข็งกร้าว
จ้าวชิงเหอยังตกใจไม่หาย พอเห็นหน้าใบหน้าที่คุ้นเคยจนขึ้นใจ นักเรียนตาก็มองขยายใหญ่ขึ้นทันใด
เซี่ยโจว?
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ
เป็นความฝันหรือเปล่า...
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว มองผู้หญิงที่เพิ่งถีบเขาลงจากเตียง เสียงทุ้มต่ำปนความโมโหเล็กน้อย
"จ้าวชิงเหอ แกเป็นบ้าหรือไง"
เธอหดไหล่ กุมหัวใจที่เต้นแรง
ตุบ—ตุบ—
เธอ...ไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?
จ้าวชิงเหอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองแอร์เก่าที่แขวนอยู่บนผนัง หน้าจอแสดงอุณหภูมิ 26 องศา
ตู้เสื้อผ้าเรียบง่ายที่มุมห้องดูเหมือนเงาดำที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด เธออ้าปากด้วยความตกใจ หูได้ยินเสียงน้ำจากคอนเดนเซอร์แอร์หลังกำแพงหยดลงตรอกอย่างต่อเนื่อง
เธอแข็งทื่อ หันกลับไปมองชายคนนั้น ความคิดไร้สาระพุ่งเข้าสมอง
เธอ กลับมาเกิดใหม่แล้ว
เธอกลับมาถึงอดีต วันที่ทั้งคู่อัดแน่นอยู่ในห้องเช่าแคบๆ และพึ่งพาเซี่ยโจวเลี้ยงดู
ตอนเซี่ยโจวอายุสิบสี่ ปี เขาพลัดตกน้ำ พ่อของจ้าวชิงเหอช่วยเขาไว้ แต่พ่อของเธอกลับขึ้นมาจากน้ำไม่ได้
ปีนั้นจ้าวชิงเหออายุสิบขวบ เธอไปหาครอบครัวของเซี่ยโจว
พ่อแม่ของเซี่ยโจวไม่เคยสนใจเขามาตั้งแต่เด็ก ปล่อยให้เขาอยู่บ้านเกิดตามลำพังตั้งแต่ยังเล็ก
หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอก็เกาะเขาไว้
แม่ของจ้าวชิงเหอเสียชีวิตด้วยโรคภัยตั้งแต่เนิ่นๆ
หลังจากพ่อเธอเสีย ญาติๆ ต่างไม่ยอมเลี้ยงดูเธอ เธอไม่อยากไปสถานสงเคราะห์ จึงบังคับให้เซี่ยโจวเลี้ยงดูเธอ
ดังนั้น เซี่ยโจวเรียนจบมัธยมต้นก็ออกไปทำงานนอกบ้าน
"ถ้าไม่ใช่เพราะแก พ่อฉันก็ไม่ตาย"
"พ่อฉันช่วยแกไว้ แกต้องเลี้ยงฉัน มันก็ควรแล้ว"
"เซี่ยโจว แกเป็นหนี้ชีวิตฉันหนึ่งชีวิต"
คำพูดเหล่านี้ จ้าวชิงเหอพูดติดปากอยู่เสมอ เซี่ยโจวรู้สึกผิดอยู่ในใจ หลายปีมาแล้วไม่เคยบ่นสักคำ
และเพราะเขาหน้าตาดี ถูกจ้าวชิงเหอรุกจนได้นอนด้วยกัน เขาก็ไม่เคยโทษเธอ
แต่เขากลับไม่รู้ว่า จ้าวชิงเหอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อเธอ แต่เป็นลูกบุญธรรมที่เก็บมาเลี้ยง
ลูกสาวแท้ๆ ของพ่อเธอเป็นคนอื่น
พี่สาวของเธอ จ้าวเยว่หรง
หลังจากพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุ ลุงข้างบ้านซึ่งรวย รับหน้าที่เลี้ยงดูจ้าวเยว่หรงด้วยความเต็มใจ
ให้อาหารการกินและการศึกษาที่ดีที่สุด หลายปีต่อมา จ้าวเยว่หรงกลายเป็นนักเรียนดีเด่นที่สดใส เข้าทำงานในบริษัทใหญ่ได้อย่างราบรื่น อนาคตสดใส
แต่ลุงกลับไม่ยอมเลี้ยงจ้าวชิงเหอ
ลูกบุญธรรมที่ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้อง แค่ภาระที่ไร้ประโยชน์สำหรับเขา
จนมุม เธอเลยเกาะเซี่ยโจวไว้
แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอมักจะรู้สึกไม่พอใจ มองดูจ้าวเยว่หรงในโซเชียลมีเดีย โชว์โทรศัพท์มือถือใหม่ที่ลุงซื้อให้ เธอรู้สึกไม่พอใจ มองพวกเขาจัดงานวันเกิดให้เธออย่างประณีต เธออดอิจฉาไม่ได้
จ้าวชิงเหอไม่เพียงแต่ให้เซี่ยโจวซื้อโทรศัพท์มือถือใหม่ให้เธอ เธอยังต้องการกระเป๋าแบรนด์เนม สร้อยข้อมือ เครื่องสำอาง...
สิ่งที่จ้าวเยว่หรงมี เธอต้องมี สิ่งที่จ้าวเยว่หรงไม่มี เธอก็พยายามเรียกร้อง แอบแข่งกับพี่สาวอยู่ตลอด
จนกระทั่งต่อมา พ่อแม่แท้ๆ ของเซี่ยโจวตามมาหา
ที่แท้เขาเป็นคุณชายแห่งตระกูลชั้นสูงในเมืองหลวงที่พลัดหลงมา เมื่อปีนั้นถูกแม่เลี้ยงปัจจุบัน ซึ่งก็คือพี่เลี้ยงเด็ก สลับตัว ทำให้เขาลำบากนอกบ้านมาหลายปี
ในเวลาเดียวกัน ความจริงอีกอย่างก็ถูกเปิดเผยอย่างโหดร้าย ที่แท้จ้าวชิงเหอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพระคุณเจ้า เธอเป็นแค่ลูกบุญธรรมที่ชั่วร้ายฉวยโอกาสจากบุญคุณ พวกเขาประณามเธอที่กดขี่เซี่ยโจวมาหลายปี
ดังนั้น จ้าวชิงเหอจึงถูกทอดทิ้ง
ถูกตัดแหล่งรายได้ เธอถูกบังคับให้ออกไปทำงาน ตอนนั้นเองเธอถึงเพิ่งรู้ตัว ว่าตอนเรียนหนังสือ เธอหมกมุ่นแต่กับการเปรียบเทียบและความสนุกสนาน ไม่มีความรู้ติดหัวเลยสักนิด
เธอไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีความสามารถในการทำงาน ทนความลำบากไม่ไหว ถูกเลี้ยงให้ไร้ค่ามานาน
ต่อมา จ้าวชิงเหอไปหาเซี่ยโจว กดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากเบอร์เก่าของเขา เพิ่มเขาทางวีแชทอย่างบ้าคลั่ง
เธอหวังว่าเขาจะเห็นแก่ที่เคยนอนกอดกัน ช่วยเธอสักหน่อย ต่อให้เป็นแค่การให้ทานก็ยังดี
เธอคิดว่า ถ้าเธอแค่รบกวนเขา ในที่สุดเขาก็จะใจอ่อน เธออาจจะมีโอกาสได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่
ในที่สุด เธอก็มีโอกาสได้เจอเขาสักครั้ง แต่เซี่ยโจวกลับทำหน้าตาเย็นชาและสั่งคนไล่เธอไป
จุดจบของเธอทั้งไร้สาระและน่าหัวเราะ
อยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวง ต้องเร่ร่อนลำบาก แทบไม่มีข้าวกิน เพื่อประหยัดค่าไฟ เธอไม่ยอมเปิดแอร์ ตายเพราะโรคลมแดดในคืนที่ร้อนที่สุดของหน้าร้อน
"เป็นอะไรไป?"
เซี่ยโจวสังเกตเห็นสีหน้าซีดเซียวของเธอ แล้วก็คิดถึงการกระทำที่เธอถีบเขาลงจากเตียงโดยไม่มีสาเหตุ
"เจ็บหรือเปล่า?"
แค่ไม่กี่คำ ดึงจ้าวชิงเหอกลับมาจากความคิดที่วุ่นวายได้ทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
"ฉัน... ฉันไปล้างตัวก่อน"
เธอรีบคว้าชุดนอนข้างเตียง วิ่งหนีไปห้องน้ำอย่างแทบเป็นบ้า ตอนลงจากเตียงยังเผลอเตะพัดลมที่ตั้งอยู่หัวเตียงล้ม แต่เธอไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
พอเธอออกจากห้องน้ำ แสงไฟในห้องก็สว่างขึ้นแล้ว สภาพแวดล้อมที่แคบและอัดแน่นรอบข้างปรากฏขึ้นตรงหน้า
ห้องไม่ใหญ่ พอใส่เตียงได้หนึ่งเตียง ตู้เสื้อผ้าเรียบง่าย และกระจกเต็มตัว หนึ่งบาน ผนังชื้นและเก่าโทรมมานาน มีรอยเปื้อนที่ไม่สามารถเช็ดออกได้
สายตามองผ่านถังขยะข้างเตียง ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย ร่างกายแข็งทื่อทันที
เซี่ยโจวกำลังนั่งยองๆ ซ่อมพัดลมข้างเตียง ตอนที่ชนเมื่อกี้ พัดลมล้ม ใบพัดหักไปหนึ่งใบ
เขาถอดใบพัดที่เสียหายออก หาใบพัดสำรองจากถุงของเบ็ดเตล็ดที่มุมห้อง ประกอบกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เห็นภาพนี้ จ้าวชิงเหอรู้สึกปั่นป่วนในใจ
ตอนที่ถูกเปิดโปง เธอไม่เคยเห็นเซี่ยโจวอีกเลย ต่อมาเธอเห็นเขาบนนิตยสารธุรกิจ เขานั่งอยู่ในออฟฟิศ สวมชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดี ดูเหมือนคนละคนกับผู้ชายที่กำลังนั่งซ่อมพัดลมอยู่ในห้องเช่า
"นาย..."
ได้ยินเสียงเธอ เซี่ยโจวเงยหน้ามองเธอ
สายตามองผ่านปลายผมที่ชื้นเล็กน้อย แก้มที่ยังแดงระเรื่อ และรอยจ้ำเล็กๆ ที่ลำคอ
เขาพูดก่อน "ซ่อมพัดลมเสร็จแล้ว"
พูดจบก็หันพัดลมไปทางเตียง ด้วยพลังของแอร์และพัดลม ทั้งห้องเย็นสบาย
"นายพักก่อนเถอะ"
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำ
จ้าวชิงเหอรีบปิดไฟแล้วนอนลงบนเตียง ปลายนิ้วกำผ้าห่มบางๆ ไว้แน่น
ด้านหลังห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลดังต่อเนื่อง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เสียงน้ำก็หยุด เสียงเปิดประตูดังตามด้วยฝีเท้าที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้เตียง
พร้อมกับเสียงเสียดสี ร่างกายที่อบอุ่นนอนลงข้างๆ เธอ แต่เขาไม่ได้กอดเธอ
จ้าวชิงเหอเพิ่งจะรู้สึกตัว คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเริ่ม หรือว่า ที่จริงแล้ว เธอเป็นฝ่ายเริ่มมาตลอด
เซี่ยโจวทำงานที่บริษัทขนย้าย เพื่อหาเงินมาให้เธอใช้ฟุ่มเฟือย เขาเลือกรับงานบ้านที่ต้องเดินขึ้นบันไดที่หนักที่สุด ขนของที่หนักที่สุด ถอดเฟอร์นิเจอร์ที่ซับซ้อนที่สุด
บางครั้งเลิกงานยังไปส่งอาหาร กลับมาพร้อมความเหนื่อยล้าเต็มตัว แล้วทำอาหารให้กิน พลังของเขาหมดไปนานแล้ว แทบจะหลับทันทีที่แตะเตียง ไม่มีแรงคิดเรื่องนั้นเลย
แต่จ้าวชิงเหอไม่เหมือนกัน
เธอว่าง และเธอชอบอ่านนิยายแนวนั้น
ดังนั้น เธอจึงบังคับเขาตลอด