ป้าโม่ไม่ได้ไปเป็นแขกที่บ้านสกุลเว่ย
แต่กลับรวบรวมพี่น้องหญิงรุ่นเดียวกันกลุ่มหนึ่ง มานั่งล้อมวงคุยกัน กินเมล็ดฟักทองไปเกือบครึ่งถาด
“หลานสาวแกน่ะ ที่บ้านแกไม่ให้ข้าวเธอกินทุกวัน เด็กตัวแค่นั้น เธอต้องหาเลี้ยงตัวเองทุกวัน”
“ที่บ้านแกมีลูกแค่คนเดียว จะลำบากอะไรขนาดนั้น ดูบ้านติงสิ มีลูกห้าคน ยังไม่เป็นแบบแกเลย”
“ฉันได้ยินมาว่า เว่ยฉางจื้อไปเหมาห้องในโรงละครดอกไม้ สุรุ่ยสุร่ายจะตาย”
“ป้าโม่บอกว่า เด็กคนนั้นไปช่วยงานทุกวัน ในบ้านแกก็เป็นพนักงานโรงงานกันหมด ลูกหลานตัวเอง ทำไมถึงทำกันได้ขนาดนี้”
สภาพของจั่วเฉ่า ทุกคนเห็นอยู่กับตา
“ไม่ใช่ลูกหลานตัวเอง ถ้าไม่อยากรับมาก็ไม่ต้องรับ พอรับมาแล้วทำแบบนี้ มันจะดีเหรอ”
ไม่กี่วัน จั่วไฉ่หยุนก็ถูกเรียกไปตักเตือน
ถูกหัวหน้ากลุ่มถามต่อหน้า จั่วไฉ่หยุนอับอายจนหูแดง
“ปกติฉันทำงาน การบ้านการเรือนให้แม่ผัวจัดการ ฉันนึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นแบบนี้”
จั่วไฉ่หยุนยิ่งพูดยิ่งเคอะเขิน
เธอไม่คิดว่าเรื่องในครอบครัวจะแพร่สะพัดไปไกลถึงขนาดนี้
เรื่องที่แม่เว่ยทำ ไม่เกี่ยวกับเธอจริง ๆ ในใจเธอก็รู้สึกน้อยใจ
ส่วนเว่ยฉางจื้อก็รู้สึกขายหน้าข้างนอกไม่แพ้กัน
เขาเป็นคนจะทำงานใหญ่ ถึงแม้ทุกวันจะมั่วสุมกับเพื่อนเสเพลในที่ที่ไม่เจริญหูเจริญตา แต่เขาก็เชื่อมั่นในเรื่องนี้
รังแกเด็กคนหนึ่ง พูดออกไปก็ไม่เพราะ
แต่ก็ไม่เห็นเขาหยวนให้เงินป้าโม่เลย ทำได้เฉียบขาด