วันนั้นเว่ยฉางจื้อกลับถึงบ้าน หาจั่วไฉ่หยุน แล้วพูดถึงเรื่องที่บ้านป้าโม่ว่า “ฉันยื่นเงินสิบหยวนออกไปแล้วนะ เมียจ๋า เอาเงินมาให้ฉันอีกหน่อย”
จั่วไฉ่หยุนขมวดคิ้วแน่น “เธอเพิ่งเอาไปห้าสิบไม่ใช่เหรอ ฉางจื้อ ห้องดอกไม้น่ะไปให้น้อยลงหน่อย คนในนั้นไม่ใช่คนดีอะไรกันหรอก”
“ไม่มีอะไรสักหน่อย ก็บ้านไอ้ห้าดิงน่ะ ลูกเยอะมาขอยืมฉันสามสิบ ฉันก็เลยไม่มีเงินติดมือแล้ว”
จั่วไฉ่หยุนว่า “แล้วยังเหลืออีกสิบไม่ใช่หรือไง”
น้ำเสียงเว่ยฉางจื้อเปลี่ยนไปทันที “จั่วไฉ่หยุน นี่ฉันใช้เงินข้างนอกไปทุกสตางค์ต้องจดรายงานให้เธองั้นเหรอ อยู่กันแบบนี้ก็น่าเบื่อแย่”
แม่เว่ยอยู่ข้าง ๆ เสริมว่า “ถ้าไม่ใช่หลานสาวบ้านแม่เธอเอาแต่ไปทำอะไรเปิ่น ๆ ข้างนอก ก็คงไม่เปลืองเงินขนาดนี้ หลานเธอใช้ได้ แล้วผัวเธอจะใช้ไม่ได้เชียวหรือ”
จั่วไฉ่หยุนพูดไม่ออก ปากเดียวสู้ไม่ไหว ผ่านไปนานกว่าจะเอ่ย “บ้านเราไม่มีเงินแล้ว”
แม่เว่ยว่า “เงินเดือนเดือนก่อนเธอล่ะ”
จั่วไฉ่หยุนก็ทุกข์ใจ “ฉางจื้อเอาแต่มาขอฉันแทบทุกวัน บ้านเราจะเก็บเงินอยู่ได้ยังไง”
“ใครใช้ให้เธอต้องถือไว้นักเล่า แต่แรกก็บอกให้เอาเงินเดือนมาออกทุกเดือน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ของที่อีผู้หญิงอย่างเธอควรถือ” แม่เว่ยด่าจั่วไฉ่หยุนเสียยับเยิน
“ผู้ชายข้างนอกต้องทำเรื่องใหญ่ เขาอยู่ข้างนอกไม่มีเงินใช้จนเสียงานเสียการ แล้วจะมีเมียอย่างเธอไว้ทำไม”