จั่วฟางรีบร้อนตามไป
สวีหลิ่วเช็ดมือ ก่อนต้อนรับจั่วหมิงเสวียนกับคุณย่าของเขาเข้ามา
คุยกันได้ไม่กี่ประโยค สวีหลิ่วก็ร้องเสียงดังว่า “จั่วเฉ่า!”
จั่วฟางอยู่ในห้องด้านใน ร้อนใจจนเหมือนแมลงวันหัวขาด “ทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดีเนี่ย”
จั่วเฉ่าเองไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นปัญหาใหญ่อะไร
เธอลงมืออย่างรู้หนักเบา เลือกตีแต่บริเวณที่มีเนื้อเยอะ
เจ็บก็จริง แต่คงไม่ถึงขั้นกระดูกหักหรือบาดเจ็บสาหัส อย่างมากก็แค่ทาน้ำมันสะเดาสักหลาด
แต่พอเห็นจั่วฟางร้อนใจจนแทบร้องไห้ จั่วเฉ่าก็ยังปลอบว่า “เอาละ ไม่เป็นไรหรอก ยังไงคนที่ตีเขาก็คือฉัน จะโทษแกได้ยังไง”
จั่วฟางพูดว่า “เป็นความผิดฉันเอง ฉันควรจะห้ามแกไว้”
“คิดอะไรอยู่ แกจะห้ามฉันได้หรือไง”
จั่วฟาง “……”
คุณย่าของจั่วหมิงเสวียนเป็นหญิงชราร่างเตี้ยผอมแห้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
นางมองจั่วเฉ่าตั้งแต่หัวจรดเท้าผ่านช่องตาที่หรี่แคบ
“แกนี่เอง นังเด็กที่กล้าตีหลานฉัน”
มือเหี่ยวแห้งของนางเหมือนกรงเล็บไก่ ยื่นเข้ามาจะคว้าตัว แต่จั่วเฉ่าหลบได้ทัน
“กล้าตีคน ก็ต้องเตรียมใจโดนตีคืนด้วย”
คุณย่าจั่วพูดว่า “อย่าคิดว่าสอบได้ที่หนึ่งแล้วจะผยองนัก แกมันตัวขาดทุน กล้ากำเริบเสิบสานมาตีเด็กผู้ชายบ้านฉัน ยังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาไหม บ้านฉันมีทายาทผู้ชายอยู่คนเดียว จะปล่อยให้เด็กผู้หญิงอย่างแกมารังแกไม่ได้ เรื่องนี้แกต้องให้คำอธิบายกับฉัน”
ทายาทผู้ชายคนเดียวงั้นหรือ
บ้านนี้ก็เป็นพวกแอบมีลูกเกินโควตา คลอดลูกสาวมาห้าคน กว่าจะได้จั่วหมิงเสวียนมาเป็นลูกชายสักคน