แม่เว่ยโดนกระแทกใส่แบบนี้ ก็กำลังจะวางตะเกียบด่าสวนทันที
เว่ยฉางจื้อก็รู้สึกว่าแม่เว่ยทำเกินไปหน่อย คีบเนื้อสองชิ้นใส่ชามจั่วไฉ่หยุน
"เสี่ยวเฉ่า อิ่มยัง นี่ ยังมีอีกนะ"
จั่วเฉ่าเหลือบมองโต๊ะด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ไม่เป็นไรดีกว่า"
นางไปนอนแล้ว
ห้องของนางเป็นห้องเก็บของที่กั้นด้วยชั้นวาง พอดีวางเตียงได้หลังหนึ่ง ปูด้วยผ้าห่มเก่าซักจนซีด
ข้างในไม่รู้ยัดไส้อะไร ดมแล้วมีกลิ่นอับเก่า ๆ
ใต้เตียงเป็นของจุกจิกในบ้านนี้ ของในห้องเยอะ แต่โชคดีที่เก็บเป็นระเบียบ
จั่วเฉ่าสัมผัสได้ว่า ร่างกายนี้ถูกใช้งานหนักเกินไป แต่ข้อดีคือยังเด็ก
แค่กินให้ดี นอนให้พอ ก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูได้
หลับไปถึงกลางดึก ก็ถูกเสียงเด็กร้องไห้งอแงปลุก
เด็กเล็กขนาดนั้น กลางคืนต้องให้กินนม ต้องฉี่ พอร้องขึ้นมา ก็ต้องเล่นเป็นเพื่อน เล่นจนเหนื่อยถึงจะกล่อมให้หลับได้
จากนั้นต้องซักผ้าอ้อมที่เปลี่ยน ทำความสะอาดพื้นเปื้อน
คืนหนึ่งงอแงสักสองรอบ ผู้ใหญ่ก็คืนนั้นหลับยังกับไม่ได้หลับ
จั่วไฉ่หยุนกับเว่ยฉางจื้ออยู่ห้องเดียวกัน ทั้งคู่มีธุระกลางวัน ก็ได้แต่แม่เว่ยตื่นกลางดึกมาดูแลเด็ก
ทุกคืนที่ผ่านมา แม่เว่ยจะเรียกจั่วเฉ่าให้ตื่นมาช่วย
นี่ก็เป็นสาเหตุหลักที่จั่วเฉ่ารู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียมาก
แม่เว่ยมาเคาะประตูอีกแล้ว
จั่วเฉ่าพลิกตัวในผ้าห่ม ไม่สนใจ
ตอนมีจั่วเฉ่าช่วยยังไม่รู้สึก พอจั่วเฉ่าไม่ทำแล้ว แม่เว่ยก็ได้รู้สึกถึงความลนลานที่ทำอะไรไม่ถูกอีกครั้งในรอบนาน
ต้องชงนม ต้องกล่อมเด็ก ต้องซักผ้าอ้อม
กว่าจะทำให้เด็กสงบลงได้ แม่เว่ยมองผ้าอ้อมที่เพิ่งเปลี่ยน ราวยังแขวนเสื้อผ้าสกปรกที่เว่ยฉางจื้อกับจั่วไฉ่หยุนเปลี่ยนเมื่อวาน
แม่เว่ยร้อนรุ่มในใจ
นางกลัวจะปลุกลูกชายให้ตื่น เลยไม่กล้าทำเสียงดัง
ความเดือดดาลพ่นไม่ถูกที่ นางจ้องประตูจั่วเฉ่า ถ่มน้ำลายใส่เงียบ ๆ ทีหนึ่ง
ไอ้ลูกติดไร้หัวนอนปลายตีน
ต่อไปแต่งงานต้องถูกบ้านผัวรังเกียจตาย
เสียงเด็กร้องค่อย ๆ เบาลง จั่วเฉ่าก็กลับเข้าสู่นิทรารมณ์อีกครั้ง
ระบบ: "อยู่ใต้ชายคาคนอื่น ในเมื่อเจ้ากินข้าวของสกุลเว่ย งั้นไปช่วยก็สมควรแล้ว เจ้าของร่างเดิมก็ทำดีมาก เจ้าควรเรียนรู้จากนาง"
จั่วเฉ่า: "เจ้านี่หนวกหูชะมัด ปิดเครื่องได้ไหม"
……
เช้าวันต่อมา
แม่เว่ยตื่นไม่ไหว นางอายุมากแล้ว กลางคืนถูกรบกวน ก็ยิ่งอ่อนเพลีย
ปกติอาหารเช้าก็จั่วเฉ่าเป็นคนทำ
ฝีมือจั่วเฉ่าไม่ได้ดีอะไร อย่างไรนางก็แค่เด็กครึ่งเล็กครึ่งโต
แค่รับหน้าที่ทำอาหารไป ก็ทำให้คนสกุลเว่ยสบายขึ้นเยอะแล้ว
แม่เว่ยตื่นเช้าไม่ไหว จั่วเฉ่าก็ไม่ตื่น
เว่ยฉางจื้อกับจั่วไฉ่หยุนมองโต๊ะอาหารว่างเปล่า มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เสื้อผ้าสกปรกยังแขวนอยู่ที่เดิม
อากาศค่อย ๆ ร้อน เสื้อผ้าวางนาน ก็ขึ้นอับมีกลิ่นง่าย
เว่ยฉางจื้อพูดว่า: "แม่ผมเลี้ยงเด็กจนเหนื่อยแล้ว ทำไมจั่วเฉ่าวันนี้ไม่ทำอาหาร"
จั่วไฉ่หยุนตอบ: "เด็กคนนี้ วันนี้ฉันเลิกงานกลับมาจะคุยกับมันหน่อย"
"งั้นอาหารเช้าได้แต่ออกไปกินข้างนอกแล้ว คุณทิ้งเงินไว้ให้แม่ผมหน่อย" เว่ยฉางจื้อพูด
จริง ๆ แล้วจั่วเฉ่าตื่นแล้ว ร่างกายเจ้าของร่างเดิมเด็กขนาดนี้ แต่กลับสร้างนาฬิกาชีวภาพตื่นเช้าจนเป็นนิสัย
คนตื่นแล้ว แต่นอนไม่พอ
เด็กห้าขวบ ระยะเวลาการนอนต่อวันควรอยู่ที่ประมาณ 12 ชั่วโมง
แม่เว่ยอายุห้าสิบกว่า ถ้ากลางคืนไม่ต้องตื่นขึ้นมา วันหนึ่งนอนแค่หกเจ็ดชั่วโมงก็พอแล้ว
ในสกุลเว่ย เวลานอนของจั่วเฉ่ากลับสั้นกว่าแม่เว่ยเสียอีก
ระบบให้อี6เรียนรู้จากจั่วเฉ่า
เรียนรู้บ้าอะไรกัน
นางนอนอยู่บนเตียง ได้ยินบทสนทนาของเว่ยฉางจื้อกับจั่วไฉ่หยุนข้างนอก แต่ไม่ขยับ
พยายามจะนอนต่อ
ระบบพูดไม่หยุด: "เมื่อพิจารณาว่านี่คือโลกใบแรกของโฮสต์ ความยากไม่ได้มาก เจ้ารับช่วงร่างกายและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แค่ทำอาหารเช้ามื้อเดียว โฮสต์ต้องเรียนรู้ที่จะซาบซึ้งในความสุขที่เกิดจากการทำประโยชน์ให้ครอบครัวระหว่างการทำงาน"
"เจ้ากำลังทารุณกรรมเด็ก ฉันจะร้องเรียน" อี6พูด
ระบบหุบปาก
จั่วเฉ่าฝืนนอนให้ครบ 12 ชั่วโมง จนแดดจ้าตอนสาย แม่เว่ยมาตบประตู
"ไอ้พวกที่เกิดมามีแม่แต่ไม่มีใครสั่งสอน กี่โมงแล้ว โตป่านนี้นอนอยู่ในห้องเหมือนหมูตาย จะนอนก็ไสหัวกลับไปนอนที่หมู่บ้านแกได้ บ้านนี้แซ่เว่ย ยังไม่ถึงคราวให้คนแซ่จั่วมาทำกร่าง"
หลังจากแม่เว่ยตื่นนอน เห็นโต๊ะอาหารกับในครัวว่างเปล่า
ตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน จั่วเฉ่าก็ไม่ทำงานแล้ว ความแค้นใหม่เก่ารวมกัน แม่เว่ยระเบิด
คนปกติได้ยินคำด่าทอแบบนี้น่าจะโกรธ
โดยเฉพาะการดูหมิ่นแม่ตัวเอง
จั่วเฉ่ากลับรู้สึกเฉย ๆ นางทบทวนถึงแม่ของร่างเดิม ไม่ได้รู้สึกถูกล่วงเกิน แค่รำคาญความเอะอะของแม่เว่ย
จั่วเฉ่าเปิดประตู: "ท่านด่าถูกแล้ว ข้าไม่มีแม่สอนวิธีปรนนิบัติพวกถังขยะ พวกที่ไม่ทำมาหากิน ท่านมีความสามารถ ก็สอนสมบัติสกุลเว่ยของท่านให้มากกว่านี้สิ"
ถ้าไม่ใช่เพราะเว่ยฉางจื้อทำงาน ๆ หยุด ๆ เอาแต่หมกตัวอยู่บนโต๊ะพนัน
ต่อให้เขาพอจะรับผิดชอบอะไรได้บ้าง ตำแหน่งช่างโลหะในโรงงานรถแทรกเตอร์นี้ ก็ไม่มีทางตกเป็นของจั่วไฉ่หยุนที่เป็นลูกสะใภ้ผู้หญิงหรอก
เพื่อนบ้านซ้ายขวาชะเง้อมองเข้ามาในบ้านเว่ย
จั่วเฉ่าเร่งเสียง: "สอนให้เขาสู้หน่อย! อย่าให้เงินเก็บก้นหีบของพ่อแท้ ๆ ต้องไหลลงรูรั่วโต๊ะพนัน!"
คำนี้ทิ่มแทงจุดเจ็บของแม่เว่ยเข้าอย่างจัง