กำลังจะลุกขึ้นลงจากรถ ก็เผลอเหลือบไปเห็นสายตาลามกของคนขับที่แถวหน้า น้ำลายแทบจะไหลออกมา
ตามสายตาของคนขับ ถังมู่ฉือเห็นเรียวขาขาวเนียนที่ผู้หญิงข้างกายไม่ทันระวังเผยออกมาจากกระโปรง
ถังมู่ฉือรีบดึงขาซ้ายที่ยื่นออกไปกลับมาใหม่ นั่งลงให้เรียบร้อย ถอดเสื้อนอกคลุมไว้บนขาของผู้หญิงคนนั้น จากนั้นก็พูดกับคนขับอย่างรำคาญใจว่า "ยืนอึ้งอะไร ขับรถสิ!"
คนขับทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "นี่? นี่มันผิดกฎนะครับ ผมต้องไปส่งคุณผู้หญิงคนนี้ เชิญคุณไปขึ้นคันอื่นเถอะ"
"ผิดกฎอะไร ส่งเธอก่อนแล้วค่อยส่งฉัน ฉันก็ไม่ได้ไม่จ่ายเงิน"
"อย่างนี้ผมจะถูกบริษัทลงโทษนะครับ คุณลงรถเถอะ อย่าทำให้ลูกจ้างอย่างผมลำบากเลย"
คนขับยิ่งปฏิเสธ ถังมู่ฉือก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล ไม่อยากอ้อมค้อมพูดกับเขาอีก "นายจะยินดีรับเงินสองต่อ หรือจะให้พวกเราลงรถตอนนี้เลย"
พูดจบ ถังมู่ฉือก็จับมือผู้หญิงข้างกาย ทำท่าจะเปิดประตูลง
ตอนนี้เรียกรถยาก แล้วผู้หญิงข้างกายก็ดูไม่ค่อยสบาย ถังมู่ฉือจึงไม่ได้ตั้งใจจะรอคันต่อไปจริง ๆ
อีกอย่างเธอก็ฝึกต่อสู้แบบกระจายกว่ายี่สิบปี แต่เพื่อความไม่ประมาท มือซ้ายเธอถือโทรศัพท์ไว้ หากอีกฝ่ายมีอะไรเคลื่อนไหวผิดปกติเมื่อไหร่ เธอก็พร้อมจะแจ้งตำรวจทันที
"เอ้อ ช่างเถอะ ๆ!" คนขับรีบสตาร์ทรถ กลัวว่าพวกเธอจะลงไปเสียจริง ๆ
ตลอดทาง ผู้หญิงคนนั้นเอาแต่เงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ มีเพียงร่างกายที่ยังสั่นน้อย ๆ
ถังมู่ฉือก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ได้แต่บ่นในใจว่ามันหนาวขนาดนั้นหรือ ในรถแอร์ก็แรงดีอยู่นี่
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถจอดที่สวนเว่ยหมิง
ผู้หญิงคนนั้นเคลื่อนไหวเร็วมาก พอรถจอดสนิท เธอก็เปิดประตูลงจากรถทันที แต่ไม่คิดว่าขาทั้งสองจะอ่อนแรง ล้มลงไปกองกับพื้น
ถังมู่ฉือเห็นดังนั้นก็รีบลงรถไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ "คุณไม่เป็นไรนะ ให้ฉันพยุงไหม?"
ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่ชุ่มชื้น ความรู้สึกห่างเหินเย็นชาดังภูเขาน้ำแข็งในยามนี้แปดเปื้อนด้วยกลิ่นอายของมนุษย์บ้างแล้ว
เธอกัดริมฝีปากล่าง มองถังมู่ฉือ
ถังมู่ฉือใจอ่อนเกินกว่าจะเดินจากไปแบบนี้จริง ๆ อีกฝ่ายไม่พูดอะไรตั้งนาน เธอก็เลยตัดสินใจทำตามใจตัว พยุงอีกฝ่ายขึ้นมา ใครจะรู้ว่าพอพยุงขึ้นก็เหมือนจะล้มลงไปอีก
ทำความดีต้องทำให้ถึงที่สุด ถังมู่ฉือจึงอุ้มเธอขึ้นมาในท่าแนวนอน
"อย่ามองฉันแบบนี้ ฉันกลัวคุณหนาวตายที่นี่ อีกอย่างเมื่อกี้คุณให้เงินฉันมา ถือว่าตอบแทนคุณแล้ว คุณพักตึกไหน บอกแล้วฉันจะไป" ถังมู่ฉือพูดรวดเดียวจบด้วยน้ำเสียงจริงใจมาก
ก็สายตาของผู้หญิงคนนั้นเย็นชาจริง ๆ ดูเหมือนจะแช่แข็งเธอได้
ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองถังมู่ฉือตลอด แต่สายตาของถังมู่ฉือนั้นบริสุทธิ์มาก ไม่มีความคิดอื่นใดแอบแฝง
"ตึกสอง"
สิบนาทีต่อมา
"คุณพักตึกไหน ตัวคุณเองไม่รู้หรือ?"
ภายใต้การบัญชาของผู้หญิงคนนั้น ถังมู่ฉือก็หาตึกสองไม่เจอ เหงื่อบาง ๆ ซึมที่หน้าผาก
ผู้หญิงคนนั้นซบศีรษะบนไหล่ของถังมู่ฉือ มือทั้งสองจับเสื้อผ้าของเธอไว้ เสียงแหบนิด ๆ ฟังดูดี "คุณเดินเร็วเกินไป ถอยกลับไป อยู่ทางซ้ายของคุณนั่นแหละ"
"ไม่พูดตั้งนาน" ถังมู่ฉือบ่นงึมงำ
ถังมู่ฉือยืนอยู่หน้าวิลล่า ถอนหายใจในใจว่า "มีเงินช่างดีจริง ๆ"
เธออุ้มผู้หญิงคนนั้น เบือนหน้าหนี ผู้หญิงคนนั้นกดรหัสเปิดประตู
"กริ๊ก" ประตูเปิดออก
ถังมู่ฉือกำลังจะวางผู้หญิงคนนั้นแล้วจากไป ก็ได้ยินเสียงแหบเสนาะของคนในอ้อมแขน "ปิดประตู...ไปที่โซฟา"
เสียงของผู้หญิงนั้นนุ่มนวล แต่ไม่ยอมให้ขัด
ถังมู่ฉือใจกว้าง ไม่คิดอะไรมาก "อือ"
.
ผลของความใจกว้างก็คือ วันที่สองถังมู่ฉือตื่นขึ้นมา มองห้องที่แปลกตาและผู้หญิงในอ้อมแขนที่ไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น สมองก็ดับวูบไปชั่วขณะ
ถังมู่ฉือนี่แกทำอะไรลงไป......
ต้นคอและรอยต่อกระดูกไหปลาร้าของผู้หญิงเต็มไปด้วยจุดแดงเล็ก ๆ มากมาย บนผิวพรรณที่ขาวเนียนผ่องใสงดงามของเธอยิ่งดูสะดุดตา ต่อไปข้างล่างยิ่ง......
รีบหลบสายตาออกมา ในใจเธอด่าตัวเอง "ถังมู่ฉือ แกมันไม่ใช่คน!"
เธอระมัดระวังดึงแขนที่ผู้หญิงใช้หนุนออก
"อือ..."
ผู้หญิงส่งเสียงไม่พอใจทางจมูก แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
ถังมู่ฉือถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบออกไปก่อนอีกฝ่ายจะตื่น
หาเสื้อผ้าตัวเองที่ข้างเตียงใส่ ออกจากห้องนอนลงข้างล่าง ใบหน้าเก่า ๆ ก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง
บนโซฟารกเลอะเทอะไปหมด......
เธอไม่กล้ามองมาก หยิบเสื้อนอกที่อยู่บนพื้นข้างโซฟาขึ้นมาใส่
......
กลับถึงบ้าน ถังมู่ฉือนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงเหมือนปลาตาย คิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ปกติก็แค่หวังดีไปส่งเธอบ้าน เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
คิดไปคิดมา จิตใจก็ล่องลอยไปถึงเมื่อคืน บนโซฟาตัวนั้น...
เธอวางผู้หญิงคนนั้นบนโซฟาแล้วเตรียมจะไป แต่อีกฝ่ายกลับดึงเสื้อผ้าของเธอไม่ปล่อย แถมยังดึงเธอล้มลงไป
ตอนนั้นถังมู่ฉือมึนหัว ไปหมด ยืนไม่มั่นล้มลงบนตัวผู้หญิงคนนั้น ในตอนที่เธอคิดว่าจะได้ยินคำว่า "ไปให้พ้น" อีกครั้ง ริมฝีปากก็ถูกแปะทับด้วยความนุ่มนวลอย่างตั้งตัวไม่ทัน
"ตื้ด..." สมองว่างเปล่าไปหมด
ผู้หญิงใต้ร่างทำตามใจอย่างไร้ความยับยั้งชั่งใจ อยากจะเคลื่อนไหวต่อไปอีก
กว่าถังมู่ฉือจะรู้สึกตัว ความนุ่มนวลของผู้หญิงก็เลื้อยพันอยู่กับเธอแล้ว
ความรู้สึกนี้ประหลาดมาก เป็นสิ่งที่ถังมู่ฉือไม่เคยมีมาก่อนในยี่สิบหกปี เธอรู้สึกว่าศีรษะยิ่งมึนงงมากขึ้นคิดอะไรไม่ออก อยากจะกินผู้หญิงใต้ร่างนี้ แบบไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก
ที่จริงเธอก็ทำอย่างนั้นจริง ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ลิ้มรสรู้ถึงแก่น เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงก็ฟังดูดีเกินไป จนกระทั่งอีกฝ่ายหมดสติไปโดยสิ้นเชิง ถังมู่ฉือถึงหยุดมือ
ถังมู่ฉือตบหน้าใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พยายามทำให้ตัวเองได้สติ
โชคดีที่วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ ถังมู่ฉือไม่อยากเจอหน้าใคร เธอเก็บตัวอยู่ในบ้านทั้งวัน จะบอกว่าทั้งวันก็ไม่เชิง เพราะที่จริงก็แค่ครึ่งวัน เพราะตอนที่ออกจากสวนเว่ยหมิงก็เป็นบ่ายสองแล้ว
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเหนื่อยเกินไป ถังมู่ฉือก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งมีโทรศัพท์ดังขึ้นมาปลุกเธอ
กดรับแบบงัวเงีย...