เช้าวันรุ่งขึ้น จวนถงเหอของเฉิงซื่อฝูจิ้นก็ปั่นป่วนตั้งแต่เช้าตรู่ ต้นเหตุคือเฉิงซื่อฝูจิ้นตื่นแต่เช้าเพื่อจะแต่งตัวให้สมฐานะ แต่กลับพบว่าของที่ชอบที่สุดและของมีค่าที่สุดหายไปหมดแล้ว
เหลือเพียงกำไลทองเหลืองเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น
อาหลัวคิดว่าสาวใช้ข้างกายชิงอิงคนไหนมือไม่สะอาดขโมยกำไลทองของนายหญิงไป จึงด่าเสียงหลงว่า "สารเลวคนไหนขโมยของนายหญิงไป รีบๆ ออกมายอมรับซะดีๆ ไม่งั้นจะส่งพวกแกทั้งหมดไปที่ซินซิงซือให้เห็นดีกัน! ตาค่ำขนาดนี้ ของนายหญิงยังกล้าขโมย!..."
ด่าไปด่ามาเป็นเวลานาน เตรียมจะไปรายงานให้ท่านอ๋องทราบ ชาววังนี้ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ฝูจิ้นดูแลบ้านไม่ดีเลย ปล่อยให้มีขโมยขึ้นได้ยังไง?
แล้วก็เตรียมจะไปหากำไลทองที่นายหญิงเก็บไว้ มาสวมแทนสักอัน แต่กลับพบว่าคลังของนายหญิงก็ถูกขโมยไปด้วย ของดีๆ หายหมด เหลือเพียงผ้าเก่าๆ ไม่มีค่า และของชิ้นใหญ่ที่เอาไปไม่สะดวก
อาหลัว: ...แย่แล้ว จนแล้ว!!!
นี่ไม่ใช่แค่กำไลทองหายไม่กี่ชิ้นแล้ว นี่คือถูกขโมยหมดทั้งเรือน รีบวิ่งไปรายงานฝูจิ้นทันที
ซู่เหลียน: "ฝูจิ้น อาหลัวจากจวนของเฉิงซื่อฝูจิ้นมาขอเข้าเฝ้า บอกว่าจวนของเฉิงซื่อฝูจิ้นถูกขโมย ของมีค่าถูกขโมยหมดเกลี้ยง แม้แต่กำไลทองก็ไม่เว้น"
ฟู่ฉาหลางฮวากำลังนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่หน้ากระจก รอให้เหลียนซินมาแต่งหน้าให้ พอได้ยินเรื่องนี้ก็ตกใจลืมตาขึ้น: "จริงหรือเท็จ?"
ปฏิกิริยาแรกคือในวังหลวง โดยเฉพาะตำหนักฉงฮวาจะมีขโมยได้ยังไง? แล้วก็ค่อยๆ รู้สึกขำ