จางซูเฟิน: "ทองแท่งเล็กนี่ตอนสุดท้ายต้องให้ฉันเอาไปด้วยนะ ฉันจะเก็บไว้ก้นหีบ"
คุณพ่อจาง: "ได้ ได้ เอาไปเลย ที่บ้านเราแม้จะไม่เจอทองแท่งเล็ก แต่เครื่องประดับทองอื่นๆ ก็หาไว้ไม่น้อย ตอนไปเจอเขยแล้วให้เขาช่วยหางานให้พี่น้องแกหน่อยล่ะ"
จางซูเฟิน: "วางใจได้เลย พี่น้องฉันฉันจะไม่นึกถึงได้ยังไง ตอนนี้น้องสาวฉันก็จะให้แต่งเข้าเมืองเหมือนกัน เราจะได้อยู่ดีกินดีกันหมด การทำไร่ไถนามันเหนื่อยเกินไป ตอนนั้นพ่อแม่รอรับสุขอย่างเดียวก็พอ"
คุณพ่อจางกับคุณแม่จางนึกถึงลูกๆ จะได้เป็นคนเมืองก็ดีใจจนบอกไม่ถูก แต่ก่อนบ้านจนกรุ๊งกริ๊ง ไม่กล้าคิดแม้แต่ฝัน
ตอนนี้มีของดีที่เก็บกวาดมาได้ แอบเอาไปแลกเป็นเงิน ทุกครั้งที่มีโอกาสก็ซื้อตำแหน่งงานได้ จะได้เป็นคนเมืองสักที
แล้วยังได้ลูกเขยเป็นคนเมืองอีก นี่ก็เท่ากับมีเส้นสายในเมืองแล้วนี่นา ข่าวเรื่องงานก็มีโอกาสจะได้รู้
พี่น้องตระกูลจางต่างก็ดีใจกันมาก ชีวิตยิ่งมีที่พึ่งพิง
ฝ่ายตระกูลจางยังคงเพ้อฝันว่าวันหนึ่งทั้งครอบครัวจะได้เข้าอยู่ในเมืองเป็นคนเมือง
อีกฝ่ายซวีต้าเหมาก็กำลังจะไปบอกพ่อแม่ว่าตัวเองหย่ากับโลวเส้าเอ๋อแล้ว และไปชอบผู้หญิงคนหนึ่งเข้า เตรียมจะแต่งงาน
ซวีต้าเหมาผลักประตูบ้านพ่อแม่เข้าไป น้องสาวของเขาซวีเฟิงหลิงกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่
พ่อของเขาซวีฟู่กุ้ยเห็นเข้าก็ถาม: "มาทำไม?"
ซวีต้าเหมา: "คือ... ฉัน... ฉันหย่ากับโลวเส้าเอ๋อแล้ว"
แม่ซวีตกใจ: "หา? แกหย่ากับเอ๋อจื่อได้ยังไง?"
ซวีต้าเหมายังไม่ทันได้ตอบ พ่อเขาก็ตำหนิขึ้นมาก่อน: "แกจะไปรู้อะไร พวกนายทุนพวกนั้นตอนนี้ฐานะไม่ดีนัก ไตร่ตรองดูก็รู้ว่าวันไหนเขาจะถูกยึดทรัพย์แล้วส่งไปปฏิรูป เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องเดือดร้อนมาถึงเรา หย่าไปก็ดีแล้ว"