หมิงเหยา อายุ 33 ปี เป็นแม่บ้านทั่วไป เพราะตอนหนุ่มสาวเชื่อคำพูด "ฉันเลี้ยงเธอเอง" ของผู้ชาย เลยกลายเป็นคนไม่เอาอะไรเลยสักอย่าง
ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีเงินเก็บ ถือว่าโชคดีที่ยังรู้จักดูแลตัวเอง รูปร่างไม่พัง มิฉะนั้นแย่กว่านี้
แต่งงานกันมาเจ็ดปีกว่าแล้วก็ยังไม่มีลูก ไม่ใช่เพราะร่างกายมีปัญหา แต่ไม่กล้ามี ตอนนั้นเอาสินสอดที่พ่อแม่ให้ไปลงทุนทำธุรกิจกับสามี สุดท้ายขาดทุนย่อยยับ!
ตอนนี้ก็ดี สามีไปทำธุรกิจบริการพูดคุยออนไลน์ ก็พอมีรายได้ คิดว่าตัวเองกำลังจะไปได้สวย เริ่มรังเกียจหมิงเหยาขึ้นมาอีก
เดี๋ยวก็ว่าไม่กวาดบ้าน เดี๋ยวก็ว่าข้าวไม่อร่อย หวานไปก็ว่า เค็มไปก็ว่า สรุปคือจ้องจะหาเรื่องไปวัน ๆ
แน่นอนว่าหมิงเหยาก็ไม่ใช่ตัวรับกรรมแบบเงียบ ๆ สองคนก็เลยทะเลาะกันใหญ่
เวลาทะเลาะกัน ทุกคนก็รู้ดี ชอบง้างเรื่องเก่ามาโจมตี ชอบจิกกัด
ยิ่งหมิงเหยารู้สึกว่าบ้านสามีใช้เงินบ้านเธอไปแล้ว ยิ่งไม่ยอมปล่อยผ่าน!
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นพ่อสามียืมเงินครอบครัวเธอไปสามแสน แล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้คืน หมิงเหยาเลิกกับเขาไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้จะทำยังไงได้? ได้แต่ทนอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ ทางเลือกมีแค่ บ้านเธอต้องได้เงินคืน หรือไม่ก็อยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ดูซิว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน!
เงินของบ้านเธอจะให้ทิ้งน้ำไปแบบนี้ก็ไม่ได้ น้องชายที่บ้านก็ถึงวัยจะแต่งงานแล้ว ยังรอเงินก้อนนี้ไปซื้อบ้านอยู่เลย!
ถึงพ่อแม่จะบอกว่าถ้าอยู่กันไม่ได้จริง ๆ ก็เลิกเหอะ เงินไม่มีก็ไม่มี แต่หมิงเหยาไม่ยอม ยังไงเธอก็ไม่คิดจะแต่งงานกับใครอีกแล้ว ก็เลยปล่อยมันไป
ตอนนี้สามีภรรยาอยู่คนละห้อง ยังกับเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ได้สนิทกันเลย!
ใกล้จะถึงขั้นเกลียดหน้ากันแล้ว ชีวิตคู่แทบไม่มี เพราะหมิงเหยาเห็นหน้าเขาก็หงุดหงิด
สองคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่แทบไม่อยากเจอหน้ากัน
ตอนนี้หมิงเหยามีความหวังเดียว คืออยากให้มีสาวรวยตาบอดสักคนมาชอบสามีเธอ ไม่ต้องให้มาก แค่ใช้หนี้เงินสามแสนของบ้านเธอให้หมดก็พอ เธอจะเก็บกระเป๋าออกไปทันที ไม่ทนอยู่ต่ออีกแม้แต่นาทีเดียว!
แต่ปัญหา คือกว่าจะมีคนเขามองเขาได้ ต้องตาบอดขนาดไหนเนี่ย! ในโลกนี้จะหาคนที่ตาบอดแบบเดียวกันกับเธอได้ มันก็ไม่ง่าย!
เป็นอีกวันที่ต่างคนต่างไม่คุยกัน ตอนเช้าสามีเธอไลฟ์สดเสร็จ ตอนบ่ายไม่รู้ไปเที่ยวที่ไหน
หมิงเหยาทำกับข้าวกินเอง กินเสร็จก็เก็บล้าง clean เรียบร้อย
นอนอยู่บนเตียงคิดเรื่องกลุ้มใจ ตัวเองออกห่างจากสังคมมานานขนาดนี้ จะไปทำอะไรได้บ้างนะ?
คิดไปคิดมาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น พอเล่นไปเล่นมาเริ่มง่วง มือถือหล่นลงมาทับหัวพอดี โชคไม่ดีนัก ถึงกับสลบไป แต่วางใจได้ ไม่ตาย!
หมิงเหยาที่สลบไปคิดในใจ จะไม่ใช่ว่าตกใส่สมองทะลุไปแล้วนะ?
แล้วจู่ ๆ เธอก็มองเห็นหุ่นยนต์ตัวเล็ก ๆ เรืองแสงอยู่ในมิติจิตสำนึกของตัวเอง มันแนะนำตัวว่าคือระบบให้กำเนิด 12138
ระบบ 12138: "ตรวจพบโฮสต์ที่อยากข้ามมิติ ต้องการผูกพันหรือไม่?"
หมิงเหยา: "โอ้โห! มีระบบจริง ๆ ด้วยเหรอ? ระบบเธอนี่จริงจังป่าวเนี่ย?"
ระบบ 12138: "สวัสดีคุณหมิงเหยา ฉันไม่จริงจัง แต่ฉันถูกกฎหมาย! ฉันไม่ใช่ระบบที่เอาชีวิตคน"
หมิงเหยา: "แนะนำหน่อยสิ?"
ระบบ 12138: "ยังไงก็ผูกพันก่อนเถอะ เดี๋ยวเธอก็ตื่น พอตื่นแล้วจะเข้ามิติจิตสำนึกไม่ได้ง่าย ๆ ฉันเป็นระบบถูกกฎหมาย ไม่เอาชีวิต วางใจได้"
หมิงเหยา: "เออ ได้ ๆ จะดีหรือไม่ดียังไงก็ช่าง ฉันทนชีวิตที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้มานานพอแล้ว ผูกพัน!"
ระบบ 12138: "ติ๊ด~ โฮสต์หมิงเหยาผูกพันสำเร็จ"
หมิงเหยาลืมตาขึ้น โอ้โห ตื่นจริง ๆ ด้วยแฮะ
หมิงเหยา: "ไอ้ตัวเล็ก! ระบบ! ขอดูหน่อยสิว่าเธอทำอะไรได้บ้าง? มีกล่องของขวัญมือใหม่ป่าว?"
ระบบ 12138: "สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบให้กำเนิด สังกัดแผนกเกิดใหม่ของยมโลก ในโลกใหญ่ของเราไม่มีใครอยากมีลูก แต่ที่ยมโลกคนรอเกิดแน่นจนระเบิดแล้ว ท่านยมราชทั้งหลายเลยปรึกษากัน แล้วคิดค้นระบบให้กำเนิดขึ้นมา ส่งไปยังโลกภาพยนตร์และซีรีส์เล็ก ๆ ต่าง ๆ"
ระบบ 12138: "เพื่อให้วิญญาณที่รอเกิดทุกดวงได้ถือกำเนิดอย่างสำเร็จ เราจึงเลือกผู้หญิงที่อยากข้ามมิติและไม่ได้ต่อต้านการมีลูกมาเป็นโฮสต์ พาเธอข้ามมิติไปด้วยกัน"
ระบบ 12138: "เราจะให้การสนับสนุนพอสมควร หวังว่าเธอจะคลอดเยอะ ๆ และคลอดลูกที่มีคุณภาพ!"
หมิงเหยา: "ฉันไม่อยากเป็นแม่หมู!"
ระบบ 12138: "เราไม่ได้บังคับว่าเธอต้องมีกี่คน! แต่ในแต่ละโลกอย่างน้อยต้องมีสองคนแน่นอน มีลูกหนึ่งคนได้ 100 คะแนน! คะแนนของเธอเอาไว้ซื้อพลังเทพได้ หรือจะเอาไปแลกเป็นเงินในโลกความจริงก็ได้"
หมิงเหยา: "สนับสนุนอะไรบ้าง? อัตราแลกเปลี่ยนคะแนนกับเงินเป็นยังไง?"
ระบบ 12138: "ขอถามโฮสต์ก่อนว่า ต้องการรับกล่องของขวัญมือใหม่หรือไม่?"
หมิงเหยา: "รับสิ!"
ระบบ 12138: "กล่องของขวัญมือใหม่ของคุณประกอบด้วย: พื้นที่ว่าง 10 ตารางเมตร (ใช้คะแนนขยายได้ 1 ตารางเมตรต่อ 10 คะแนน) ยาให้กำเนิดลูกชายหนึ่งขวด ยาให้กำเนิดลูกสาวหนึ่งขวด ยาบำรุงครรภ์หนึ่งขวด ยาบำรุงผิวและร่างกายหนึ่งขวด ยาแก้พิษหนึ่งขวด แต่ละขวดมี 10 เม็ด ใช้หมดแล้วสามารถซื้อด้วยคะแนนได้ หลังจากผ่านโลกแรกไปแล้วจะสามารถเปิดร้านค้าในระบบได้ ในร้านค้ามีสินค้ามากมายให้โฮสต์เลือกสรร
อัตราแลกเปลี่ยนคะแนนกับเงินในโลกความจริงคือ 100 คะแนน = 1,000,000"
หมิงเหยา: "100 คะแนน = 1,000,000? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่แปลกใจที่พวกเธอไม่บังคับจำนวน แถมยังล่อใจด้วยของแบบนี้อีก"
หมิงเหยา: "นอกจากแลกคะแนนเป็นเงินในโลกความจริงได้แล้ว ยังมีข้อดีอย่างอื่นอีกไหม?"
ระบบ 12138: "มีสิโฮสต์ ถ้าคุณมีลูกตั้งแต่ห้าคนขึ้นไป หรือลูกของคุณคนไหนทำคุณประโยชน์ยิ่งใหญ่ให้กับโลก!
ถ้าทำได้ตามข้อใดข้อหนึ่งข้างต้น คุณจะได้รับสิทธิ์จับฉลาก! ของที่จับได้จะสามารถใช้ได้ในโลกความจริง!
แต่ของที่จับได้จะไม่ส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อโลกของคุณ"
หมิงเหยา: "แล้วพื้นที่ว่างฉันใช้ในโลกความจริงได้ไหม?"
ระบบ 12138: "ระบบนี้ยอมให้คุณเก็บของจำเป็นพื้นฐานก่อนข้ามมิติครั้งแรก
อีกเรื่องที่ต้องบอกให้รู้: เพราะคุณข้ามมิติแล้วได้คะแนน ของที่เก็บได้ในโลกเล็ก ๆ จะใช้ได้แค่ในโลกเล็ก ๆ เท่านั้น นำกลับมาโลกความจริงไม่ได้ ของทุกอย่างก็ไม่ได้!"
หมิงเหยา: "ได้ ฉันจะข้ามมิติครั้งแรกเมื่อไหร่?"
ระบบ 12138: "คุณมีเวลา 24 ชั่วโมงเพื่อเตรียมตัว การข้ามมิติหนึ่งครั้งเท่ากับหนึ่งวันในโลกความจริง หลังข้ามมิติแต่ละครั้งคุณสามารถพักได้สูงสุดหนึ่งเดือน ขั้นต่ำสามวัน กรุณาจัดเวลาให้เหมาะสมด้วย!"
หมิงเหยา: "ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อของจำเป็น พรุ่งนี้เราข้ามเลย"
ระบบ 12138: "ขอให้คุณใช้ชีวิตอย่างมีความสุข"
หมิงเหยามองพื้นที่ว่างในหัว พื้นที่เริ่มต้น 10 ตารางเมตร แม้จะไม่ใหญ่แต่ก็พอใช้ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าโลกแรกจะได้ไปที่ไหน
เฮ้อ ยาบำรุงผิวและร่างกายเอาไม่ออกมาจริง ๆ ด้วย ต้องพึ่งการจับฉลากอย่างเดียว ไม่รู้ว่าจะจับได้อะไร!
ถ้ายังไงก็ไม่ไหว ก็มีลูกห้าคนเพื่อจับฉลากละกัน เพราะของที่ใช้ในโลกความจริงได้มีค่ามาก ชีวิตในโลกเล็กจะสุขแค่ไหนก็สู้โลกความจริงไม่ได้!
วันต่อมา หมิงเหยาซื้อข้าวสาร แป้ง น้ำมัน อาหาร เครื่องปรุงพื้นฐาน อาหารสำเร็จรูป ขนมเปี๊ยะ หมั่นโถว ฯลฯ แล้วก็ซื้อของสำคัญที่สุดอย่างผ้าอนามัย ชุดชั้นใน สบู่ล้างหน้า สบู่ซักผ้า ซื้อบันไดพับ (เผื่อข้ามไปเป็นคนที่ถูกขาย) ซื้อกระบองไฟฟ้ามาแท่งนึง ถ่านสำรองอีกหลายก้อน ค้อนใหญ่ด้วย! ความปลอดภัยของตัวเองสำคัญที่สุด!
แล้วก็ซื้อผ้าห่ม ฝ้าย และผ้าฝ้าย ถ้าข้ามไปเป็นคนจนก็ใช้ได้พอดี ถ้าเป็นคนรวยก็ไม่ต้องใช้ ไฟฉายกับน้ำตาลทรายแดงก็ต้องซื้อ ถ้าเป็นยุคเก่าหรือโบราณ น้ำตาลทรายแดงเป็นของบำรุงร่างกาย ของแพง ๆ ก็ซื้อไม่ไหวอยู่แล้ว
ประมาณนี้ก็พอ อยากซื้อก็ไม่มีเงิน ยังไงก็不能让ภารกิจแรกทำให้ตัวเองต้องตายแต่หัววัน!
หมิงเหยา: "ระบบ ถ้าภารกิจฉันล้มเหลวจะเป็นยังไง?"
ระบบ 12138: "ไม่เป็นไร ภารกิจหลักของคุณคือการมีลูก จะมีลูกยังไง? จะมีกับใคร? เราไม่ยุ่ง ขอแค่มีลูกสองคนและเลี้ยงจนอายุ 18 ปีก็ถือว่าสำเร็จ"
หมิงเหยา: "เธอจะอยู่กับฉันตลอดเลยไหม?"
ระบบ 12138: "คิดสวย! ไม่เห็นเลข 12138 ในรหัสฉันหรือไง? นั่นแปลว่าฉันมีโฮสต์อยู่ใต้สังกัดเยอะแยะ เธอเป็นคนที่ 12138!
แค่ตอนเข้าสู่โลกใหม่ฉันจะดูแล เธอเวลาอื่นมีอะไรก็เรียกฉันได้"
หมิงเหยา: "... เข้าใจแล้ว เริ่มเลย!"