“ใบพวกนี้เอาให้เจ้าด้วย” อันอวี๋เก็บใบโคลงเคลงที่ดูยังสภาพดีกำหนึ่ง ตลอดทางที่ถูกบีบอัดมา ใบโคลงเคลงสีเขียวสดจำนวนไม่น้อยถูกทับจนช้ำแหลกเหลว
น้ำสีเขียวเหนอะหนะเลอะเทอะไปหมด นางอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ ในความทรงจำ ฤดูหนาวของแดนสิ่งมีชีวิตมารหนาวเย็นจัดจ้าน ราวกับหิมะปกคลุมโลกทั้งใบ ทุกหนแห่งมีแต่สีขาวโพลน อุณหภูมิต่ำขนาดนั้นพืชพันธุ์ไม่อาจอยู่รอดได้นาน
คาดว่าพอหิมะแรกตกก็คงตายหมดแล้ว
และการเก็บตุนอาหารของนางก็เร่งด่วนจวนตัว ไม่แน่ว่าอาจไม่มีเวลาเหลือเฟือให้ไปเก็บโคลงเคลงอีก ต่อให้มีเวลา อันอวี๋ก็ไม่แน่ว่าจะหาทางไปเจอเส้นทางนั้นอีกหรือไม่
คนยุคใหม่เดินทางแทบจะพึ่งพาแอปแผนที่นำทางกันทั้งนั้น คนที่ทิศทางดีแบบนางนับว่าน้อยเต็มทีแล้ว
“ใบนี่เอาไปทาที่แผล ห้ามเลือด ลดบวมได้”
ที่บ้านก่อนหน้านี้ก็มีพืชห้ามเลือดอยู่จริง แต่ยาสำหรับสิ่งมีชีวิตมารนั้นล้ำค่ายิ่งนัก ไม่มีทางเอามาให้หลิวชิงใช้ได้หรอก
หลิวชิงถือกองสีเขียวสดในมืออย่างเหม่อลอย ก่อนจะลนลานอยากคืนให้ อันอวี๋ยอมให้เขาพักรักษาตัวได้ ก็ดีมากแล้ว ยามีค่าล้ำ...ตัวเขาไหนเลยคู่ควรจะใช้
แต่ก็นึกถึงน้ำเสียงแข็งกร้าวของอันอวี๋ตอนแบ่งเนื้อให้เมื่อคืน หลิวชิงจึงค่อย ๆ กำนิ้วทั้งห้าลงเล็กน้อย
คืนนี้อันอวี๋ให้เขามากมายเหลือเกินเหลือเกิน เขาเปลี่ยนจากกังวลเป็นหวาดกลัวและไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าควรแสดงท่าทีอย่างไรมารับมือกับสถานการณ์นี้
ตอนที่อันอวี๋ไม่ดีกับเขา เขาเคยคิดว่าทำไมชีวิตสิ่งมีชีวิตมารของเขาจึงเป็นเช่นนี้ แต่กลับทำได้แค่จำยอมรับเอา ครั้นเมื่ออันอวี๋ดีกับเขา ความน้อยเนื้อต่ำใจและความขมขื่นมากมายกลับท่วมท้นเขาเสียยิ่งกว่ากระแสน้ำ