"ข้าล่าสัตว์มาด้วยความลำบาก ก็เพื่อให้พวกเราได้กินเนื้อกัน" อันอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ถ้าเจ้ายัดคืนมา ข้าจะโกรธเอานะ"
คำขู่ได้ผลดีกว่าคำพูดอ่อนโยนจริง ๆ หลิวชิงได้ยินอันอวี๋พูดแบบนี้ก็สงบลงทันที
ทว่าเป็นครั้งแรกที่ในชามของเขามีเนื้อกองซ้อนอยู่บนผลแป้งที่แทบจะล้นออกมา บางส่วนถูกกดจมลงไปในส่วนผสมเหนียวข้นของผลแป้ง ปฏิกิริยาทางร่างกายแรกเริ่มจึงอึดอัดและแข็งทื่อ
เขานึกถึงภาพตัวเองที่น่าเวทนาในความฝัน และนึกถึงชีวิตก่อนหน้านี้ ความทรงจำทั้งสองต่างบอกว่าเขาทุกข์ยากเพียงใด ชีวิตสิ่งมีชีวิตมารของเขาทำได้แค่ใช้ชีวิตเช่นนั้น แล้วจบชีวิตลงอย่างรวดเร็วในท้ายที่สุด ทว่าเบื้องหน้ากลับคือแสงไฟอบอุ่น ผลแป้งร้อนระอุ และเนื้อหนูส่งกลิ่นหอมกรุ่น
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นของที่ผู้อยู่ข้างกายมอบให้เขา
แต่ทำไมถึงเป็นนาง ในเมื่อนางเคยทำกับเขาเช่นนั้น แต่ตอนนี้กลับดีกับเขาถึงเพียงนี้
"รีบกินเถิด ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว" อันอวี๋คีบเนื้อหนูชิ้นหนึ่งใส่ปาก อืม เนื้อนุ่มนิ่ม นางนึกไม่ถึงว่าเนื้อแบบนี้แม้แต่ลวกน้ำยังไม่ได้ลวก เศษเลือดยังอยู่ในเนื้อ น่าจะมีกลิ่นสาบเล็กน้อย? แต่กลับมีเพียงกลิ่นหอมแน่นของเนื้อเท่านั้น
บนเขาพวกหนูเล็กกระต่ายน้อยน่าจะมีมากที่สุด หวังว่าพรุ่งนี้จะจับได้อีกสักตัว
ไม่ต้องมากมายหรอก แค่ตอนกลางคืนมีเนื้อกินก็พอ
อันอวี๋อดนึกถึงฝูงไก่ป่าที่หนีไปตอนกลางวันไม่ได้ นางจำทิศทางที่พวกมันหนีไปได้ หากจับได้สักตัวก็คงดี
ไม่นานหนูสองตัวก็ถูกหั่นเป็นชิ้นอย่างดี อันอวี๋หยิบชามใหม่แบ่งให้หลิวชิงครึ่งหนึ่งทันที
ดีที่บ้านก่อนหน้านี้มีคนเยอะ ชามไม้เลยมีมาก