เสียงแตรเรียกกลับดังขึ้น
อันอวี๋ที่กำลังเคี่ยวแยมผลไม้เงยหน้าขึ้นทันที เหอชวนรับปากกับนางแล้วว่าจะให้นางเลือกหนังสัตว์หนาอย่างดีสองผืนกับเนื้อครึ่งหนึ่งของเหยื่อใหญ่สักตัว พอกลุ่มล่าสัตว์กลับมา นางจะไม่ยืนรอแถวหน้าเพื่อไปแบ่งเนื้อได้ยังไง
"หลิวชิง เจ้ามาทำต่อเถิด"
อันอวี๋ส่งงานเคี่ยวแยมให้หลิวชิง แต่บนมือของหลิวชิงยังมีเกล็ดปลาติดอยู่ อันอวี๋จึงรีบบอกให้เขาล้างมือให้สะอาดเสียก่อน ถึงปลาจะอร่อย แต่ก็อย่าเอาไปปนกับแยมเลยดีกว่า รสชาติแบบนั้นนางไม่อยากนึกภาพออกแน่
หลิวชิงล้างมือเสร็จก็ถูกอันอวี๋ลากมายืนหน้าเตา กลิ่นแยมเข้มข้นชัดเจนยิ่งขึ้น หวานแต่ไม่เลี่ยน เข้มข้นแต่ไม่ขุ่น กลิ่นหอมจมอยู่ในอากาศ แค่สูดดมก็ให้ความรู้สึกหวานละมุนอบอุ่น แม้แต่ปลายจมูกยังเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยน้ำผลไม้เนียนนุ่ม
"เคี่ยวต่ออีกสักพักก็ยกลงได้แล้ว" อันอวี๋ก็กลัวว่าหม้อนี้จะเสียเพราะนาง ที่จริงกลับมาช่วงนี้ก็จวนเจียนจะเสร็จดีอยู่แล้ว หากกำลังเคี่ยวอยู่กลางคันหรือเพิ่งเริ่มก็ยังพอหยุดไฟได้สบาย
หลังจากบอกหลิวชิงอย่างละเอียดว่าต้องเคี่ยวจนข้นแค่ไหนถึงยกลง อันอวี๋ก็แบกกระบุงออกจากบ้านด้วยอารมณ์คึกคัก
คิดได้แล้วว่าอย่าเอาแต่มองเห็นของเล็กน้อยจนเสียของใหญ่ไป โคลงเคลงที่เคี่ยวเสียยังเก็บมาใหม่ได้ แต่สิทธิ์เลือกหนังสัตว์ก่อน พลาดไปคราวนี้ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้อีก นางรู้ว่าเหอชวนเป็นหมอยาที่ยุติธรรมมาก เรื่องแบบนี้ไม่มีทางกั๊กนางแน่
แต่ก็อดไม่ไหวที่หลายวันมานี้ช่างน่าเบื่อ วนเวียนเข้าบ้านออกบ้าน อยู่บ้านกับเข้าป่าเก็บของมาตลอด นางเองก็อยากไปคลุกคลีกับความครึกครื้นบ้าง