"ฉือฮวา เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตมารโตเต็มวัยแล้วยังมาแย่งกับลูกสิ่งมีชีวิตมาร ไม่อายบ้างหรือไง!"
"แต่ข้าว่า ที่ฉือฮวาพูดก็มีเหตุผลนะ ทุกคนก็รู้ว่าอันอวี๋เป็นแค่ลูกสิ่งมีชีวิตมาร สิ่งมีชีวิตมารขนแข็งนี่ตัวใหญ่กว่าอันอวี๋ตั้งสิบเท่า นางจะ...ได้ยังไง?"
"เจ้าอย่าไปช่วยฉือฮวาพูดเลย ต้องรอให้หัวหน้าเผ่าตัดสิน!"
……
ท่ามกลางเสียงต่อว่าของเหล่าสิ่งมีชีวิตมาร เสียงคัดค้านไม่กี่เสียงก็เงียบหายไป วันนี้หัวหน้าเผ่าออกไปเก็บสมุนไพรกับหมอยาเหอชวน คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะกลับมา ฝูงสิ่งมีชีวิตมารส่งเสียงเอะอะอยู่ครู่หนึ่ง เห็นอันอวี๋ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางเบื่อหน่ายสุดๆ มองพวกนางอย่างเย็นชา ก็พากันหาเรื่องขอตัวกลับไป
ฝูงชนที่ชอบดูเรื่องคนอื่นกลับกันไปเสียที อันอวี๋ส่ายหน้าอย่างปลงๆ รู้สึกว่าเรื่องจุกจิกในแดนสิ่งมีชีวิตมารก็มีมากมายเหมือนกัน หันกลับไปก็เห็นหลิวชิงหลบอยู่ที่ขอบประตู แอบโผล่ดวงตารูปดอกท้อคู่หนึ่งมองมาที่นาง บนหน้าผากขาวผ่องยังมีหนังสัตว์ผืนหนึ่งพันอยู่
อันอวี๋อึ้งไป "นี่เป็นอะไรไป? พันหนังสัตว์ทำไม? หนาวหรือ?"
คราวนี้ถึงตาหลิวชิงนิ่งบ้าง เมื่อครู่ยังเป็นสิ่งมีชีวิตมารที่สู้กับฝูงเมียสิ่งมีชีวิตมาร เมื่อครู่ยังเป็นสิ่งมีชีวิตมารที่ตวาดใส่สิ่งมีชีวิตมารตัวอื่น...พอกลับตัวมา สิ่งแรกที่ถามกลับเป็นว่าทำไมเขาถึงเอาหนังสัตว์มาพัน หนาวหรือเปล่า?
ในสายตา เมียสิ่งมีชีวิตมารยืนตัวตรง เสื้อหนังสัตว์ที่สวมใส่ไม่ถึงกับดี แต่แนบรับกับร่างกายอันอวี๋ เน้นเส้นเอวที่กระชับของสิ่งมีชีวิตมาร หลังตั้งตรงราวกับต้นสนที่หยั่งรากในป่าเขา ไม่เห็นความหลังค่อมหรือขี้ขลาดเลยสักนิด นัยน์ตาคู่หนึ่งใสกระจ่าง เมื่อมองมาที่เขากลับสงบนิ่งและอ่อนโยน ปราศจากความคิดฟุ้งซ่านใดๆ มีเพียงความเป็นห่วงอ่อนๆ แผ่ปกคลุมอยู่บางๆ